Του Μητροπολίτου Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού Δανιήλ

Η εορτή του Πάσχα μας δίδει αφορμή για να στοχασθούμε και να λάβουμε αποφάσεις για την πνευματική πορεία μας. Γι’ αυτό και αφορμώμενοι από τα θέματα του Πάσχα, θα διατυπώσουμε μερικές σκέψεις μας, με σκοπό να συμβάλλουμε στη βίωση των αγίων ημερών, σύμφωνα με την πνευματικότητα της Εκκλησίας μας.

α’. «Συγχωρήσωμεν πάντα...»

Ο,τι και αν θα έλεγε κανείς για την Ανάσταση του Κυρίου, δεν θα ήταν αρκετό για να υμνήσει τη δόξα του Αναστάντος Σωτήρος και να εξάρει τη μεγαλοπρέπεια της «εορτής των Εορτών», όπως ωραιότατα αποκαλεί τη σημερινή Λαμπροφόρο Ημέρα η Αγία μας Εκκλησία. Ας προσεξωμεν όμως τους λειτουργικούς μας ύμνους, τους οποίους πραγματικά πνευματοκίνητοι και θεόπνευστοι υμνωδοί συνέθεσαν για τη σημερινή ημέρα. Και όλως ιδιαιτέρως, ας προσπαθήσουμε να συμμορφωθούμε προς την αδελφική τους σύσταση: «Αλλήλους περιπτυξώμεθα και τοις μισούσιν ημάς συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει». Τότε η χαρά του εκ του Τάφου ανατείλαντος Ηλίου της θεϊκής Αγάπης θα πλημμυρίσει τις ψυχές μας. Διότι «ο Θεός αγάπη έστι και ο μένων εν τη αγάπη, εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ». Και δεν υπάρχει άλλη εγγύηση ασφαλέστερη για τη χαρά, από το να είναι μαζί μας ο ίδιος ο Θεός.

β’. Διακαινήσιμος Εβδομάδα

«Διακαινήσιμος» ονομάζεται η εβδομάδα που αρχίζει την Κυριακή του Πάσχα. Διότι «καινή κτίσις» δημιουργήθηκε με την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, που εορτάζουμε κατ’ αυτήν. Σ’ αυτή την «καινή κτίσιν» είμαστε εμείς οι προσκεκλημένοι, για να την απολαύσουμε και να τη χαρούμε. Γι’ αυτό μας «ανεκαίνισε» με το Αγιο Βάπτισμα, για να μην επιτρέψουμε ποτέ στον εαυτό μας να επανέλθει στην «παλαιάν ζύμην» της πονηρίας, με την οποίαν έζησαν οι προ Χριστού πρόγονοί μας.

Οσοι από τους παλαιούς Χριστιανούς εβαπτίζοντο σε μεγάλη ηλικία τηνύκτα του Μεγάλου Σαββάτου, φορούσαν όλη αυτή την εβδομάδα τα λαμπρά ολόλευκα ενδύματα της βαπτίσεώς τους και, κρατώντας τις λαμπάδες τους, μετέβαιναν καθημερινά στους ναούς τους, πανηγυρίζοντας τα εγκαίνια αυτής της «καινής κτίσεως». Ασφαλώς προεγεύοντο της χαράς της Βασιλείας του Θεού.

γ’. «Μείνον μεθ’ ημών...»

Το Ευαγγέλιον της Τρίτης είναι από εκείνες τις περικοπές, που μιλούν για τα γεγονότα, τα οποία επηκολούθησαν την Ανάστασή του Κυρίου. Πρόκειται περί της εμφανίσεως του Αναστάντος Ιησού Χριστού σε δύο από τους εβδομήκοντα μαθητές στον δρόμο προς Εμμαούς. Είναι πολύ ζωντανή και πολύ υποβλητική η αφήγηση αυτή του ευαγγελιστού Λουκά. Γι’ αυτό και πιστεύθηκε, ότι ο ίδιος ο Ευαγγελιστής ήταν ο ένας απ’ αυτούς τους δύο μαθητές, του οποίου δεν αναφέρει το όνομα. Ας την αναγνώσει ο ευσεβής οικογενειάρχης εις επήκοον όλης της οικογενείας του και όλοι μαζί ας προσευχηθούν: Να γίνει και δική τους η χαρά, που δοκίμασαν οι δύο εκείνοι μαθητές με την αναγνώριση του θείου Διδασκάλου. Ας προσευχηθεί και ο καθένας μας ιδιαιτέρως: Να είμαστε πάντοτε ικανοί ν’ αναγνωρίζουμε τη μεταξύ μας παρουσία του Κυρίου. Τότε και καλλίτεροι θα γινώμαστε ημέρα με την ημέρα και ασφαλιστέρους θα αισθανώμαστε τους εαυτούς μας πλησίον Του. Ας Του πούμε, όπως εκείνοι: «Κύριε, μείνον μεθ’ ημών...».

δ’. Τι οφείλουμε στον Θεό

Αυτήν την εβδομάδα, όπως λέχθηκε και πιο πάνω, οι νεοφώτιστοι Χριστιανοί της παλαιάς εποχής την αφιέρωναν στην όσο το δυνατό περισσότερο έντονη εκδήλωση της χαράς τους και της ευγνωμοσύνης τους προς τον Θεό, για τη χάρη της «καινής ζωής», στην οποία είχαν εισέλθει με το Αγιο Βάπτισμα.  Αλλά σ’ αυτή την «καινήν ζωήν» έχομεν ήδη εισέλθει και όλοι εμείς από την ημέρα που, νήπια ακόμη, αξιωθήκαμε να αναγεννηθούμε στην Ιερά Κολυμβήθρα. Και είναι ανάγκη και εμείς να χρησιμοποιούμε κάθε ιερή ευκαιρία, για να θυμώμαστε αυτή την αγία δωρεά της θεϊκής αγάπης. Καλόν λοιπόν θα ήταν αν χρησιμοποιούταν και από όλους μας αυτή η αγία και λαμπροφόρος Εβδομάδα, για να αναλογισθούμε τι οφείλουμε για τη δωρεά στον Θεό και πως οφείλουμε να τη χρησιμοποιήσουμε και να την αξιοποιήσουμε σύμφωνα με το άγιο  θέλημά Του.

ε’. «Εις ανάστασιν ζωής»

Η Ανάσταση του Ιησού Χριστού αποτελεί εγγύηση και για τη δική  μας ανάσταση, κατά την οποία αιωνίως θα ζούμε πλέον μαζί Του στη Βασιλεία Του. Αυτό μας το τονίζει πάντοτε η Αγία μας Εκκλησία, αλλά ιδιαιτέρως το υπενθυμίζει αυτές τις ημέρες της πασχαλινής χαράς. Είναι όμως ανάγκη να είμαστε από σήμερα πολίτες αυτής της Βασιλείας του Θεού, με όσα μέσα μας επιτρέπει η παρούσα ζωή. Και προς τούτο είναι, λοιπόν, ανάγκη η ζωή μας ν’ ακολουθεί τα ίχνη Εκείνου, που επέρασε την ζωή Του όλη στην εκτέλεση του θελήματος του Ουράνιου Πατρός και στην υπηρεσία του λαού των ανθρώπων, και, χωρίς τίποτε να φοβηθεί μήτε από τίποτε να εμποδισθεί, «εγένετο υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». Μ’ αυτή μόνο την προϋπόθεση, γινόμεθα μέτοχοι των αιωνίων αγαθών, που μας εξασφάλησε η Ανάσταση του Κυρίου μας.

στ’. Τα θαύματα της πίστεως

Μέσα στη χαρμόσυνη ατμόσφαιρα της πασχαλινής πανηγύρεως αυτής της εβδομάδας, μαζί με τους ωραίους αναστασίμους ύμνους, η ορθόδοξος Ελληνική Εκκλησία έχει γεννήσει πλέον και την παλαιά βυζαντινή εορτή των εγκαινίων του ιερού ναού της Ζωοδόχου Πηγής, στον οποίο τόσα και τόσα θαύματα τελέσθηκαν διά των πρεσβειών της Παναγίας της Θεοτόκου, χάριν των πιστευόντων στη θεία Παντοδυναμία του Θεανθρώπου Υιού της. Είναι οικία αυτή η εορτή και πολύ ωραίοι οι ευχαριστήριοι ύμνοι, που ψάλλονται προς τιμή της Μητρός του Κυρίου, της Αειπάρθενου Μαρίας. Και είναι μία ευκαιρία για να σκεφθούμε εμείς, για μία ακόμη φορά, πόση δύναμη και πίστη χρειάζεται. Και ότι αυτή η δύναμη δεν εξατμίζεται  ποτέ, διότι ο Χριστός είναι «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας». Τα θαύματα της πίστεως δεν έπαυσαν ποτέ.