«Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων......»

_______Την ώρα, που η Διοίκησις της Εκκλησίας μας, καθώς επίσης και οι Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς μας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, προβαίνουν σε πλήρη υποταγή της Εκκλησίας στους Νόμους καί τις Επιταγές των Αθέων καί Μάγων, οι οποίοι κυβερνούν σήμερα την δύστυχη Πατρίδα μας,  για την δήθεν πανδημία, όχι για την επιδημία, που είναι το πραγματικό της όνομα, και με πρόφαση τον Κορωνοϊό εκβάλλουν, δηλ. «εξωπετάνε»,  τους πιστούς από τον Οίκο του Θεού, τον Ναό της Ορθοδοξίας, ή και τους μεταμορφώνουν αναγκαστικά σε μασκαράδες, δηλ. τους υποχρεώνουν να πλησιάζουν και να προσκυνούν τον Σωτήρα Χριστόν, την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους της Πίστεώς μας με την γνωστή μάσκα, ΕΥΤΥΧΩΣ υπάρχουν και κάποιες επαινετές εξαιρέσεις! Μερικοί ενσυνείδητοι Ιερείς υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας και λέγουν τα ορθά προς τους χριστιανούς της ποιμαντικής των δικαιοδοσίας των! 
 
_________Το γεγονός τούτο μας συγκινεί βαθύτατα! Μας φέρει στη σκέψη τα λόγια του Ψαλμωδού Δαβίδ: «ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν σου τοῦ καταλῦσαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητήν», 
Δηλαδή:  .«Από τα στόματα και αυτών ακόμη των νηπίων και θηλαζόντων παιδίων ήκουσας και ακούεις τέλειον ύμνον πίστεως και δοξολογίας προς σέ, εις πείσμα των μεγάλων απίστων εχθρών σου και εις κατευτελισμόν και εξουδένωσιν εκείνου, ο οποίος τολμά να παρουσιασθή εχθρός και αντίδικός σου». ( Ψαλμ, 8, στ. 3).
 
___________   Έτσι, λοιπόν, με ιδιαίτερη χαρά στη συνέχεια σας παρουσιάζουμε σήμερα την ομιλία ενός αγνώστου μεν προς ημάς ευλαβεστάτου δε ιερέως, ο οποίος, απευθυνόμενος προς τους Αρχιερείς της Ορθοδόξου Εκκλησίας,  αποτόλμησε να διατυπώσει την απορία:

 «Προβληματίζομαι για το αύριο... Εσείς;  

  + Ο πρ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Αίγιον, 26 Οκτωβρίου 2020

 

Μακαριώτατε και Άγιοι Αρχιερείς,

Προβληματίζομαι για το αύριο... Εσείς;

    Είμαι ένας νέος κληρικός της Εκκλησίας της Ελλάδος και νοιώθω υπερήφανος, που υπηρετώ .... το ιερό θυσιαστήριο του Χριστού μας, παρ’ όλες τις ατέλειες και τις αδυναμίες μου.

    Συγγνώμη σας ζητώ, που δεν αποκαλύπτω την ταυτότητα μου, αλλά το κάνω για ευνόητους λόγους και ευχαριστώ την Romfea.gr για την φιλοξενία αυτή!

    Το μόνο που θα ήθελα να σας παρακαλέσω, χωρίς να ξέρω αν εκφράζω και τις γνώμες των άλλων συμπρεσβυτέρων και συνδιακόνων μου, είναι να βγει κάποιος απ’ όλους εσάς, που έχετε λάβει τη χάρη της Αρχιερωσύνης, να μας πει, εάν έχετε κάποιο όραμα για την Εκκλησία μας.

    Μας κουράσατε να ασχολείστε μόνο με τις δήθεν αγωνιώδεις θέσεις και απόψεις σας για τον κορωνοϊό, το Ουκρανικό, το Σκοπιανό και τα κάθε λογής ζητήματα που αναφύονται,νομίζοντας ότι κάτι προσφέρετε με τα απίθανα λογύδρια σας, ενώ από την άλλη έχετε ξεχάσει τι σημαίνει προσευχή, αγρυπνία, νηστεία και μετάνοια.

    Όλοι μας νομίζουμε ότι κηρύττουμε βάπτισμα μετανοίας για τους πιστούς, οι οποίοι προσέρχονται καθημερινά και ζητούν ανάπαυση από τα βάσανα και τις αγωνίες τους, χωρίς όμως κανείς από μας να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα άσκησης.

    Πιστεύω, ότι πρέπει να υπάρξει ένας αναβαπτισμός και στη μέλλουσα -εν ευθέτω χρόνω- Ιεραρχία μας να συζητηθούν θέματα ουσιώδη!

    Δεν ξέρω αν καλώς ή κακώς δεν έγινε η σύγκλιση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος... Σίγουρα, η θεματολογία της δεν είχε κάτι να προσφέρει ούτε σ’ εμάς, ούτε και στο πλήρωμα μας, παρά μόνο άλλους να τους δώσει το βήμα για να φωνάξουν και να βγάλουν τα εσώψυχα τους, άλλους για να δικαιολογήσουν τα όσα έπραξαν και άλλους απλά για να πούνε ότι την κάναμε για να την κάνουμε!

    Και αφού εσείς αποφασίσατε να μην την κάνετε, γιατί θέλετε στις κατά τόπους Επαρχίες σας να φαίνεστε απέναντι στους κληρικούς σας πρόθυμοι ποιμένες και συγκαλείτε συνάξεις, χωρίς να έχετε κάτι να προσφέρετε προς ανάπαυση μας;

    Θα ήθελα να σας παρακαλέσω, και ας είμαι και μόνος μου, και ας μην ξέρω και τόσα γράμματα: ξυπνήστε από τον λήθαργο και τον φόβο που σας διακατέχει!

    Φθάνει πια... κι εσείς, αλλά κι εμείς. Σας παρακαλώ, να μας δώσετε ένα κίνητρο, ώστε να βγούμε όλοι μας από τη βαρειά μορφή αποχαύ-νωσης που μας διακατέχει.

    Σε λίγο καιρό, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα είμαστε μόνοι μας μέσα στον οίκο του Θεού. Οι άνθρωποι θα μας εγκαταλείψουν. Και τότε θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο, που μόνοι μας υψώσαμε.

    Ασφαλώς και υπάρχουν εξαιρέσεις, τόσο ανάμεσά σας, όσο και ανάμεσα μας, αλλά μήπως είναι καιρός για μία ολοκληρωτική αναγέννηση και αναθέρμανση της διακονίας μας;

    Οι περισσότεροι θα μου πείτε, ότι ο Χριστός είναι ο οδηγός του σκάφους! Επομένως, να μη φοβάμαι... Όπως, επίσης, θα μου πείτε ότι γι’ αυτό σε χειροτονήσαμε για να αγωνισθείς και να σώσεις την ψυχή σου και τις ψυχές των ανθρώπων, που σου εμπιστεύτηκε η Εκκλησία... Να είναι ευλογημένο θα σας πω, αλλά θέλω και Εσείς να κάνετε κάτι, για να παρακινήσετε και εμένα και όλους τους ρασοφορεμένους αδελφούς μου... Σας παρακαλώ!

    Σας ευχαριστώ και Σας ζητώ συγγνώμη και πάλι, τόσο για την ανωνυμία μου, όσο και για την πολυλογία μου.

    Και για να μην παρεξηγηθώ: δεν είμαι ούτε ζηλωτής, ούτε φανατικός, ούτε μέλλων αποτειχιστής, ούτε σωτήρας... Το πετραχήλι μου φορώ και απλά, αγωνιώ...

Ένας προβληματισμένος παπάς...