Ένας που καμώνονταν τον πολύ σοφό συνάντησε κάποτε στο δρόμο του έναν απλοικό χωρικό που πήγαινε στην εκκλησία.

-Για που με το καλό; τον ρώτησε. 
-Πάω στην εκκλησία,του απάντησε ο χωρικός. 
-Και δε μου λές, του λέει ειρωνικά ο σοφός. Μήπως ξέρεις να μου πείς,ο Θεός σου είναι μεγάλος η μικρός;
-Κι από τα δύο. 
-Δε γίνεται να είναι και τα δύο!
-Γίνεται, κύριε. Να,είναι τόσο μεγάλος, που δεν τον χωρούν ούτε οι ουρανοί,αλλά και τόσο μικρός,που μπορεί να κατοικεί μέσα στην καρδιά μου.

Κι ο σοφός τα 'χασε με τη σοφή απάντηση του απλοϊκού μα πιστού χωρικού.