Για μία ακόμη φορά ο ηγέτης της “πονεμένης Ρωμηοσύνης”, Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, επανέλαβε απευθυνόμενος σε πιστούς ότι δεν θα εγκαταλείψει τον καλόν αγώνα της διασώσεως της παρουσίας και της μαρτυρίας της στην φυσική και ιστορική κοιτίδα.

«Παραμένομεν εις τα “αγιασμένα χώματα”, διότι εδώ είναι η Πόλις της Παναγίας της Παμμακαρίστου, η Πόλις των Πατέρων ημών, το πάνσεπτον Κέντρον της Ορθοδοξίας.

Συνεχίζομεν εδώ, διότι εδώ εγεννήθημεν, εδώ είναι η πατρίς μας, εδώ είναι τα πάντα γνώριμα και οικεία δι’ ημάς. Αγαπώμεν τα πάντα, επειδή τα γνωρίζομεν, και τα γνωρίζομεν επειδή τα αγαπώμεν.

Εμμένομεν, διότι εδώ ευρίσκεται η ιστορία μας, το παρόν και το μέλλον μας, τα αχνάρια και το άρωμα του πολιτισμού μας, διότι εδώ δεν είμεθα ξένοι και τίποτε δεν μας είναι ξένον και αλλότριον.

Μένομεν και αγωνιζόμεθα, διότι αυτό είναι η αμετάκλητος απόφασίς μας, διότι θέλομεν να φυλάσσωμεν Θερμοπύλας, “ποτέ από το χρέος μη κινούντες”.

Παραμένομεν εις την Πόλιν μας, διότι πιστεύομεν εις την πρόνοιαν του αγαθοδότου Θεού. Εδώ μας έταξεν ο Κύριος, και γνωρίζομεν ότι “τους αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν”.

Συνεχίζομεν “θαρρούντες πάντοτε”, και καλούμεν τους εν τη ξένη ομογενείς, όχι απλώς να μη λησμονούν την Πόλιν των, αλλά να επιστρέψουν εις τα πάτρια, όπου η ζωή των θα αποκτήσει νόημα απροσμέτρητον, θα ανοίξουν εις αυτούς νέοι ορίζοντες υπαρξιακής πληρότητος», τόνισε…

Σε άλλο σημείο της ομιλίας κάλεσε τους νέους να ανακαλύψουν τις ρίζες τους: «Απευθυνόμενοι δε, κατά την ιεράν ταύτην στιγμήν, προς τους νέους μας, οι οποίοι εγεννήθηκαν αλλαχού, λέγομεν ότι πρέπει να ανακαλύψουν τας ρίζας των, να κατανοήσουν ότι αποτελεί μέγα προνόμιον δι’ αυτούς να είναι συνειδητά μέλη της Ομογενείας, να μετέχουν εις τας περιπετείας της, να συμβάλλουν εις τους αγώνας της.

Ζη η Ομογένεια, με πνευματικόν Κέντρον το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, το σέμνωμα του Γένους. Η Μεγάλη Εκκλησία ασκεί την διορθόδοξον, την διαχριστιανικήν, την διαθρησκειακήν, την ειρηνοποιόν οικουμενικήν αποστολήν της, δίδει την μαρτυρίαν της Ορθοδόξου πίστεως, της αγάπης και της ελπίδος, ενώπιον των σημείων των καιρών, ταυτοχρόνως δε μεριμνά ανυστάκτως διά τα ενταύθα και εν απάση τη δεσποτεία Κυρίου τέκνα της, διά την διαποίμανσιν και την κατά Χριστόν οικοδομήν των.”