Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και βαθύ συμβολισμό τελέστηκε την Κυριακή των Μυροφόρων, 26 Απριλίου 2026, η Πατριαρχική και Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία στο Φανάρι, προεξάρχοντος του Βαρθολομαίος Α΄. Η παρουσία του Tawadros II προσέδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ημέρα, αναδεικνύοντας το πνεύμα διαλόγου και προσέγγισης μεταξύ των Εκκλησιών.
Κατά την ομιλία του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανέδειξε το μήνυμα της Αναστάσεως, υπογραμμίζοντας ότι οι Μυροφόρες γυναίκες αποτελούν διαχρονικό πρότυπο μετάβασης «από τον φόβο στην πίστη και από την απελπισία στην ελπίδα». Το μήνυμα αυτό, όπως τόνισε, αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη σύγχρονη εποχή των πολλαπλών κρίσεων.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη συνάντησή του με τον Κόπτη Πατριάρχη, χαρακτηρίζοντάς την «ευλογία» και καρπό της θείας πρόνοιας. Επεσήμανε ότι, παρά τις ιστορικές και πολιτισμικές διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Ανατολικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, η κοινή πίστη στην Ενανθρώπηση αποτελεί ισχυρό θεμέλιο ενότητας. Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη η θεολογική σύγκλιση να μετατραπεί σε καθημερινή πράξη και συνεργασία.
Σημαντικό μέρος της ομιλίας του αφιερώθηκε στις σύγχρονες παγκόσμιες προκλήσεις. Με αφορμή τη συμπλήρωση σαράντα ετών από την Καταστροφή του Τσερνόμπιλ, έκανε λόγο για μια «πληγή στη μνήμη της ανθρωπότητας», τονίζοντας την ευθύνη προστασίας της δημιουργίας και του περιβάλλοντος.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον πόλεμο στην Ουκρανία, επισημαίνοντας τον ανυπολόγιστο ανθρώπινο πόνο και τους κινδύνους που εγκυμονούν οι επιθέσεις σε πυρηνικές εγκαταστάσεις. Απηύθυνε σαφή έκκληση για «δίκαιη και διαρκή ειρήνη», ζητώντας τον τερματισμό των συγκρούσεων και την προστασία των αμάχων.
Ο Πατριάρχης δεν παρέλειψε να τονίσει ότι «δεν μπορούμε να σιωπούμε μπροστά στις πληγές του κόσμου», καλώντας όλους να γίνουν φορείς συμφιλίωσης και ενότητας. Όπως ανέφερε, η ειρήνη, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η προστασία της δημιουργίας αποτελούν κοινή ευθύνη της ανθρωπότητας.
Η ημέρα ολοκληρώθηκε σε κλίμα αδελφοσύνης, με την ανταλλαγή ασπασμού αγάπης μεταξύ των δύο Προκαθημένων και την έκφραση ελπίδας ότι η κοινή πορεία των Εκκλησιών θα οδηγήσει τελικά στην πλήρη ενότητα — όχι απλώς ως στόχο, αλλά ως ουσιαστική αποστολή της Εκκλησίας.
