Όταν κρίνεις τους άλλους

Οι άν­θρω­ποι κρί­νουν τα πράγ­μα­τα ανά­λο­γα με τις εμ­πει­ρί­ες και το πε­ριε­χό­με­νο που έχουν μέσα τους. Αν βγά­ζουν λαν­θα­σμέ­να συμ­πε­ρά­σμα­τα για τον εαυ­τόν τους, επει­δή δεν έχουν αυ­το­γνω­σία, εί­ναι φυ­σι­κό και να κρί­νουν λαν­θα­σμέ­να και τους άλ­λους. Επο­μέ­νως αν δεν έχουν πνευ­μα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο, βγά­ζουν λά­θος συμ­πε­ρά­σμα­τα και αδι­κούν τον άλ­λον. Αν λ.χ. ακού­γων­ται την νύ­χτα από τον επά­νω όρο­φο ντούκ-ντούκ, ένας που έχει κα­λούς λο­γι­σμούς θα πει: «με­τά­νοιες κά­νει», ενώ ένας που δεν έχει κα­λούς λο­γι­σμούς θα πει: «όλη την νύ­χτα χο­ρεύ­ει».