22
«Ἡ πνευματικὴ ζωὴ βέβαια εἶναι καρπὸς μιᾶς στιγμῆς ποὺ μᾶς ἐπισκέπτεται ὁ Θεός.
Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀπαντάει σὲ ἐκεῖνον ποὺ συνήθως ἀγωνίζεται ἐπὶ χρόνια, σὲ ἐκεῖνον ποὺ μέσῳ μακροῦ χρόνου ἀπέδειξε τὴν μονιμότητα τῆς ἀγάπης του, ὅτι δηλαδή δὲν ὑπάρχει γι᾿ αὐτὸν οὔτε ὕψωμα, οὔτε βάθος, οὔτε θέλημα ποὺ νὰ τὸν χωρίζη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς μονίμως μᾶς ἀγαπᾶ· εἶναι πάντα ἕτοιμος νὰ μᾶς ἐναγκαλισθῆ. Κατὰ κανόνα ὅμως, ἐγὼ χωρίζομαι ἀπὸ τὸν Θεόν. Τὸ κάθε τι εἶναι ἱκανὸ νὰ μὲ ἀπομακρύνη ἀπὸ τὴν ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ χρειάζονται χρόνια, γιὰ νὰ ἀποδείξω τὴν γνησιότητα τῆς ἀγάπης μου πρὸς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος στὸ γῆρας μου θὰ μὲ δοξάση.»
αρχιμ. Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης
