Μαρτύριο και μαρτυρία

Για τον Άγιο που προ­χω­ρεί στο μαρ­τύ­ριο, η αγά­πη του για τον Χρι­στό εί­ναι ανώ­τε­ρη από τον πόνο, γι’ αυτό και τον εξου­δε­τε­ρώ­νει. Το μα­χαί­ρι του δη­μί­ου το ένιω­θαν οι Μάρ­τυ­ρες, γλυ­κύ­τε­ρο και από το δο­ξά­ρι του βιο­λιού. Όταν φουν­τώ­σει η αγά­πη για τον Χρι­στό, τότε το μαρ­τύ­ριο εί­ναι πα­νη­γύ­ρι• η φω­τιά ανα­κου­φί­ζει κα­λύ­τε­ρα από λου­τρό, για­τί το κά­ψι­μο χά­νε­ται από το κά­ψι­μο της Θεί­ας αγά­πης. Το γδάρ­σι­μο εί­ναι χα­ΐ­δε­μα. Ο Θεί­ος έρω­τας παίρ­νει την καρ­διά, παίρ­νει και το μυα­λό, και τρελ­λαί­νε­ται ο άν­θρω­πος. Δεν κα­τα­λα­βαί­νει ούτε πόνο, ούτε τί­πο­τε, για­τί ο νους του εί­ναι στον Χρι­στό και πλημ­μυ­ρί­ζει η καρ­διά του από χαρά.

Πό­σοι Άγιοι πή­γαι­ναν στο μαρ­τύ­ριο και ένιω­θαν τέ­τοια χαρά, λες και πή­γαι­ναν σε πα­νη­γύ­ρι! Ο Άγιος Ιγνά­τιος (η μνή­μη του τι­μά­ται στις 20 Δε­κεμ­βρί­ου), έτρε­χε στο μαρ­τύ­ριο και φώ­να­ζε: «Αφή­στε με να μαρ­τυ­ρή­σω, αφή­στε με να με φάνε τα θη­ρία». Την χαρά που ένιω­θε εκεί­νος, δεν την αι­σθά­νε­ται ούτε ένας νε­α­ρός ερω­τευ­μέ­νος που λέει: «Θέλω αυ­τήν να παν­τρευ­τώ και δεν υπο­λο­γί­ζω κα­νέ­ναν, ούτε μάνα ούτε πα­τέ­ρα». Από την τρέλ­λα του ερω­τευ­μέ­νου, με­γα­λύ­τε­ρη ήταν η «τρέλ­λα» του Αγί­ου Ιγνα­τί­ου!…