Η Μέλλουσα Κρίση

Στην μέλ­λου­σα Κρί­ση θα απο­κα­λυ­φτεί σε μια στιγ­μή η κα­τά­στα­ση του κάθε άν­θρω­που και μό­νος του κα­θέ­νας θα τρα­βή­ξει για εκεί που εί­ναι. Κα­θέ­νας θα βλέ­πει σαν σε τη­λε­ό­ρα­ση τα δικά του χά­λια και την πνευ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση του άλ­λου. Θα κα­θρε­φτί­ζει τον εαυ­τόν του στον άλ­λον και θα σκύ­βει το κε­φά­λι και θα πη­γαί­νει στην θέση του. Δεν θα μπο­ρεί λ.χ. να πει μια νύφη που κα­θό­ταν μπρο­στά στην πε­θε­ρά της σταυ­ρο­πό­δι και η πε­θε­ρά της με σπα­σμέ­νο πόδι φρόν­τι­ζε το εγ­γο­νά­κι: «για­τί, Χρι­στέ μου, βά­ζεις την πε­θε­ρά μου στόν Πα­ρά­δει­σο και εμέ­να δεν με βά­ζεις;», επει­δή θα έρ­χε­ται μπρο­στά της εκεί­νη η σκη­νή. Θά θυ­μά­ται την πε­θε­ρά της που στε­κό­ταν όρ­θια με σπα­σμέ­νο πόδι και φρόν­τι­ζε το εγ­γο­νά­κι της και δεν θα έχει μού­τρα να πάει στον Πα­ρά­δει­σο, αλλά ούτε και θα χω­ρά­ει σ’ αυ­τόν.

Ή οι μο­να­χοί θα βλέ­πουν τί δυ­σκο­λί­ες-δο­κι­μα­σί­ες εί­χαν οι κο­σμι­κοί και πώς τις αν­τι­με­τώ­πι­σαν καί αν δεν έχουν ζή­σει σω­στά, θα σκύ­ψουν το κε­φά­λι και θα τρα­βή­ξουν μό­νοι τους για εκεί που θα εί­ναι. Θα δουν εκεί οι μο­να­χές, που δεν ευα­ρέ­στη­σαν στον Θεό, ηρω­ί­δες μά­νες, που ούτε υπο­σχέ­σεις έδω­σαν, ούτε τις ευ­λο­γί­ες και τις ευ­και­ρί­ες τις δι­κές τους εί­χαν, πως αγω­νί­στη­καν και σε τι κα­τά­στα­ση πνευ­μα­τι­κή έφθα­σαν και εκεί­νες, κα­λό­γριες, με τι μι­κρο­πρέ­πειες ασχο­λούν­ταν και θα ντρέ­πον­ται!

Έτσι μου λέει ο λο­γι­σμός, ότι θα γί­νει η Κρί­ση. Δεν θα πει δηλ. ο Χρι­στός: «έλα εδώ εσύ, τί έκα­νες;» ή «εσύ θα πας στην κό­λα­ση, εσύ στον Πα­ρά­δει­σο», αλλά ο κα­θέ­νας θά συγ­κρί­νει τον εαυ­τό του με τον άλ­λον και θα τρα­βή­ξει για εκεί που θα εί­ναι.