Πνευματικά “καθήκοντα”

Προ­σπα­θώ να κάνω τα κα­θή­κον­τά μου και να απο­φεύ­γω τους αν­θρώ­πους που θέ­λουν κου­βέν­τα και με εμ­πο­δί­ζουν να μιλώ με τον Θεό. Προ­σπα­θώ να συν­τρί­βο­μαι μπρο­στά στον Θεό, απλώ­νον­τας τις αμαρ­τί­ες μου και τις αχα­ρι­στί­ες μου, να ζητώ τα­πει­νά το έλε­ός Του και να Τον ευ­γνω­μο­νώ δο­ξο­λο­γών­τας. Αυτή η με­λέ­τη του Θεού, ο νους δηλ. να βρί­σκε­ται πάν­τα κον­τά στον Θεό, με ανα­παύ­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλη με­λέ­τη.