Το εφήμερον

Όταν είπε ο Χρι­στός για τον διά­βο­λο: ”ο άρ­χων του κό­σμου τού­του” (Ιωάν. 16,11), δεν εν­νο­ού­σε ότι εί­ναι κο­σμο­κρά­το­ρας, αλλά ότι κυ­ριαρ­χεί στην μα­ταιό­τη­τα, στην ψευ­τιά. Αλί­μο­νο, θα άφη­νε ο Θεός τον διά­βο­λο κο­σμο­κρά­το­ρα! Όσοι όμως έχουν δο­σμέ­νη την καρ­διά τους στα μά­ταια, στα κο­σμι­κά, αυ­τοί ζουν υπό την εξου­σία ”του κο­σμο­κρά­το­ρος του αιώ­νος τού­του”. Ο διά­βο­λος δη­λα­δή κυ­βερ­νά­ει την μα­ταιό­τη­τα και τους αν­θρώ­πους που εί­ναι κυ­ριευ­μέ­νοι από την μα­ταιό­τη­τα, από τον ”κό­σμο”. ‘

‘Κό­σμο­ς” τι θα πει; Δεν θα πει κό­σμη­μα, μά­ταιο στο­λί­δι; Όποιος λοι­πόν εί­ναι κυ­ριευ­μέ­νος από την μα­ταιό­τη­τα, εί­ναι υπό την κα­το­χή του δια­βό­λου. Η αιχ­μα­λω­τι­σμέ­νη καρ­διά από τον μά­ταιο κό­σμο δια­τη­ρεί και την ψυχή ατρο­φι­κή και τον νου σκο­τι­σμέ­νο. Τότε, ενώ φαί­νε­ται κα­νείς ότι εί­ναι άν­θρω­πος, στην ου­σία εί­ναι πνευ­μα­τι­κό έκτρω­μα. Γι’ αυτό η ψυχή που συγ­κι­νεί­ται από τις ομορ­φιές του υλι­κού κό­σμου, φα­νε­ρώ­νει ότι ζει μέσα της ο μά­ταιος κό­σμος. Γι’ αυτό έλ­κε­ται από την πλά­ση και όχι από τον Πλά­στη, από τον πηλό και όχι από τον Θεό.