Από τον ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος  στην Πρώτη τωνΠρικηποννήσων ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε στα όσα συμβαίνουν τεελυταία.

“Είμαστε συνηθισμένοι διά μέσου της ιστορίας μας, διά μέσου των αιώνων, να ζούμε "διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας", όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, “διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας”, “ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν". Οι αγγλόφωνοι φίλοι μας, θα έλεγαν ότι διαβαίνουμε μέσα από "ups and downs.Έχουμε και τα ευχάριστα, έχουμε και τα δυσάρεστα, αλλά,, εμείς συνεχίζουμε, υπό οιασδήποτε συνθήκας, δεν παραιτούμεθα, δεν παραδίδουμε την σκυτάλη, δεν καταθέτουμε την εντολή”.

‘Για τα έργα που γίνονται σε ναούς και άλλους χώρους και τους δωρητές τoνiσε:»“Όλα αυτά γίνονται από αγάπη και στοργή για τα παιδιά μας. Όλα γίνονται από ένα ρωμαίικο πείσμα, από ένα ρωμαίικο φιλότιμο, να μην σταματήσουμε τον αγώνα. Το έγραψα και σε ένα κείμενό μου αυτές τις τελευταίες ημέρες, ότι ο αγώνας συνεχίζεται. Ο αγώνας της επιβιώσεως. Ο αγώνας της συνεχίσεως των ηθών και των εθίμων μας, των παραδόσεών μας. Ο αγώνας η Ρωμηοσύνη στην Πόλη μας να είναι διαρκής, μόνιμος και αιώνιος. Μπορεί οι συνθήκες να μεταβάλλονται, να έχουμε, και ως πρόσωπα και ως Γένος, ως ρωμηοσύνη, ως ελληνισμός, στενοχώριες, πικρίες, απογοητεύσεις. Τις αντιπαρερχόμεθα. Με προσευχή, με αποφασιστικότητα και με το μέτωπο ψηλά συνεχίζουμε. Γι’ αυτό ήρθα σήμερα χωρίς τα παιδιά εδώ, να χοροστατήσω, να δώσω το παρών της Μητρός Εκκλησίας. Δεν πήγα στην Πρίγκηπο, όπως πηγαίνω κάθε χρόνο στον Χριστό της Πριγκήπου τέτοια ημέρα. Παρακάλεσα τον αδελφό, Μητροπολίτη Γέροντα Πριγκηποννήσων να λειτουργήσει εκείνος εκεί και εγώ, επειδή δεν ήρθα στην έναρξη της Παιδοπόλεως, ήρθα σήμερα στην πανήγυρη του Ναού, για να πω με την παρουσία μου και με την χοροστασία μου ότι η Μητέρα Εκκλησία δεν ξεχνά αυτό το καθίδρυμά της εδώ, στον λόφο της Πρώτης, στο δικό μας το Θαβώρ, όπου επί δεκαετίες τώρα προσφέρουμε στα παιδιά της Ομογενείας, και όχι μόνον, αναψυχή, ψυχαγωγία, ανάπαυση και ανανέωση των σωματικών και των ψυχικών τους δυνάμεων, ώστε να συνεχίζουν τον μαθητικό τους αγώνα με μεγαλύτερη όρεξη, διάθεση και με περισσότερες δυνάμεις.

 

.Ο Πατριάρχης,  αναφέρθηκε στη μεγάλη θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, που χαρακτηρίζεται ως το Πάσχα του καλοκαιριού.

“Είναι μία ημέρα που απήλθε από τα γήινα η Παναγία εις τους ουρανίους θαλάμους. Είναι μία ημέρα πένθους κατά τα ανθρώπινα κριτήριά μας, όμως είναι ημέρα χαράς διότι μετέστη με το σώμα Της εις τους ουρανούς και από εκεί πρεσβεύει αδιαλείπτως υπέρ ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπεν η Θεοτόκος. Με την χάρη του Θεού αυτή την μεγάλη ημέρα της Χριστιανοσύνης προσωπικώς θα ευρεθώ στην γενέτειρά μου την Ίμβρο, όπου ήμουν και πρόσφατα και ενθρονίσαμε τον νέον Μητροπολίτην Ίμβρου και Τενέδου, με τον οποίον λίγες ημέρες αργότερα πήγαμε και εις την Τένεδο, και έγινε και εκεί η ενθρόνισίς του, εις το δεύτερον σκέλος της Επαρχίας του, και γιορτάσαμε επίσης τα 200 χρόνια της εκκλησίας μας στην Τένεδο, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου”, είπε ο Παναγιώτατος, και υπενθύμισε ότι η Τένεδος εκκλησιαστικώς μέχρι την Συνθήκη της Λωζάνης υπαγόταν στην Μητρόπολη Μυτιλήνης. “Ήταν “Μυτιλήνης και Τενέδου”. Και μετά την Συνθήκη της Λωζάνης, όταν η Ίμβρος και η Τένεδος κατεκυρώθησαν εις την Τουρκικήν Δημοκρατίαν, η Τένεδος προσηρτήθη εις την Ίμβρο και αποτέλεσαν μία ενιαία Μητρόπολη. Και έχουμε την μεγάλη χαρά να έχουμε εκλέξει και να έχουμε τοποθετήσει εκεί ένα νέο σχετικά και πολύ δυναμικό, δραστήριο και εργατικό Ποιμενάρχη, ο οποίος υπόσχεται πολλά για το μέλλον των δύο αυτών νησιών μας, τα οποία όλοι γνωρίζετε πόσο πολύ εταλαιπωρήθησαν και οι κάτοικοί τους, οι από αιώνων Ρωμιοί κάτοικοί τους, στην δεκαετία του ’60 αναγκάστηκαν να πάρουν των ομματιών τους και να φύγουν, αφήνοντας όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία, όλο το βιος τους, πίσω τους. Τώρα με την επαναλειτουργία των σχολείων μας εκεί ευτυχώς άρχισε μία περίοδος αναγεννήσεως, ανασυγκροτήσεως, και αυτό μας δίνει ευοίωνες προοπτικές για το μέλλον των νησιών μας”.