Το πνευματικό φιλότιμο

Η τα­πεί­νω­ση καλ­λιερ­γεί­ται με το φι­λό­τι­μο, καλ­λιερ­γεί­ται και με την κο­πριά των πτώ­σε­ων. Ανά­λο­γα. Ένας φι­λό­τι­μος άν­θρω­πος ό,τι καλό έχει το απο­δί­δει στον Θεό. Βλέ­πει τις πολ­λές ευερ­γε­σί­ες του Θεού, κα­τα­λα­βαί­νει, ότι δεν έχει αν­τα­πο­κρι­θεί, τα­πει­νώ­νε­ται και δο­ξο­λο­γεί διαρ­κώς τον Θεό. Και όσο τα­πει­νώ­νε­ται και δο­ξο­λο­γεί τον Θεό, τόσο τον λού­ζει η Θεία Χά­ρις. Αυτή εί­ναι η εκού­σια τα­πεί­νω­ση. Ενώ η τα­πεί­νω­ση που φέρ­νουν οι διαρ­κείς πτώ­σεις, εί­ναι η ακού­σια τα­πεί­νω­ση.

Φυ­σι­κά η εκού­σια τα­πεί­νω­ση έχει πολύ με­γα­λύ­τε­ρη αξία από την ακού­σια. Μοιά­ζει με χω­ρά­φι, που έχει καλό χώμα και καρ­πί­ζουν τα δέν­τρα, δί­χως λί­πα­σμα ή κο­πριά και οι καρ­ποί τους εί­ναι νό­στι­μοι. Η ακού­σια τα­πεί­νω­ση μοιά­ζει με χω­ρά­φι που έχει αδύ­να­το έδα­φος και για να δώ­σει καρ­πούς, πρέ­πει να ρί­ξεις και λί­πα­σμα και κο­πριά και πάλι οι καρ­ποί του δεν θα εί­ναι τόσο νό­στι­μοι. Εάν δεν τα­πει­νω­θού­με εκου­σί­ως, θα τα­πει­νω­θού­με ακου­σί­ως, διό­τι μας αγα­πά­ει ο Κα­λός Θεός.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης