«Με τον όρο “Πατριαρχικός Ναός και Οίκος” εννοούμε το Πατριαρχείο στο σύνολό του. Γιατί όπου υπήρχε ο Πατριαρχικός ναός, εκεί βρισκόταν και το μόνιμο ενδιαίτημα του Πατριάρχη. Γύρω από τον ναό υπήρχαν οικήματα που χρησιμοποιούσε ο Πατριάρχης για τη διαμονή τη δική του και της συνοδείας του, καθώς και χώροι όλων των υπηρεσιών του Πατριαρχείου, το Πατριαρχικό γραφείο, τα γραφεία της Πρωτοσυγκελλίας και της Αρχιγραμματείας, οι αίθουσες συνεδριάσεως της Ιεράς Συνόδου και άλλα βοηθητικά διαμερίσματα. Τη βυζαντινή εποχή το Πατριαρχείο, έχοντας ως ναό την Αγία Σοφία, διέθετε πολλά και διάφορα κτίρια, όπου στεγάζονταν βιβλιοθήκες, ιδρύματα, όπως το πανδοχείο του Σαμψών. Μετά την Άλωση το Πατριαρχείο αναγκάσθηκε να περιορισθεί στους εντελώς απαραίτητους χώρους.
Ωστόσο στην ιστορική του πορεία υπήρχαν και φωτεινά διαλείμματα, όπου παρατηρείται κάποια ελπιδοφόρα ανακαίνιση και ανανέωση στα κτίρια, στα σκεύη και στο γενικότερο περιβάλλον του Πατριαρχείου. Σ᾽ αυτές τις εποχές κοσμούσαν τον Πατριαρχικό θρόνο φωτεινές προσωπικότητες, οι οποίες κατόρθωναν να εξασφαλίσουν τις οικονομικές προδιαγραφές για επισκευές και επεκτάσεις. Για το ανακαινιστικό τους έργο ξεχωρίζουν ο Ιερεμίας Β´ ο Τρανός (1572-1595), ο Ιερεμίας ο Γ´ (1716-1726 και 1732-1733), ο Γρηγόριος ο Ε´ (1797-1821), ο Γρηγόριος ο ΣΤ´ (1835-1840), ο Κωνσταντίνος ο Ε´ (1897-1901), ο Ιωακείμ ο Γ´ (1878-1884 και 1901-1912). Στις μέρες μας, με την πατρική φροντίδα του Δημητρίου του Α´, ξανακτίσθηκε εκ βάθρων και απέκτησε την παλαιά φυσιογνωμία, που είχε πριν από την πυρκαϊά του 1941, με σύγχρονες τεχνικές προδιαγραφές ο «θαυμαστός και περίδοξος Πατριαρχικός οίκος». Μετά από περιπλανήσεις το Πατριαρχείο εγκαταστάθηκε οριστικά στον Άγιο Γεώργιο Φαναρίου το 1600….
Διαβάστε περισσότερα στην “Κιβωτό της Ορθοδοξίας”
