«Να είμαστε ήρεμοι και δίκαιοι, να ακούομε τους ανθρώπους και να τους βοηθάμε όσο μπορούμε και με τις προσευχές μας και με οποιονδήποτε άλλο τρόπο μπορούμε. Να νοιώθουμε μπροστά μας τη Παρουσία του Ιησού Χριστού, να βλέπουμε τη μορφή της Παναγίας μας και τις μορφές των αγίων μας και τότε να είμαστε σίγουροι ότι θα είμαστε και δικαιοι και η φωνή του Θεού ανάμεσα μας. Όσοι έχουμε θυμό και πνιγόμαστε σε ένα ποτήρι νερό για μικροπροβλήματα έχουμε ποσοστά του φάσματος του Αυτισμού, χωρίς να το γνωρίζουμε και χρειαζόμαστε θεραπεία μέχρι να ηρεμήσουμε και να γίνουμε πιο δίκαιοι, να γίνουμε άνθρωποι του Θεού». Αυτά ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ. Σεραφείμ, ο οποίος μίλησε στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας» για τις πραγματικές ανάγκες της Ιεραποστολής αλλά και την άμεση, επίσης, ζωτική ανάγκη κάθε πιστού, κληρικού και λαϊκού, να αναζητήσει ορθότερα και να βιώσει αληθινά τη σχέση και κοινωνία με τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Σχολεία, οικογένεια, ποιμαντικές και ιεραποστολικές μέριμνες είναι πτυχές που διαφωτίζει ο κ. Σεραφείμ στη Συνέντευξή του, παρουσιάζοντας με απτό και γλαφυρό τρόπο πώς βιώνουν οι άνθρωποι στην Αφρική τη χριστιανική πίστη και καθημερινότητά τους.
-«Κ.τ.Ο.»: Πείτε μας δυο λόγια για τις μεγαλύτερες δυσκολίες που συναντάτε ποιμαντικά στην περιοχή Σας.
-κ. Σεραφείμ: Πρώτον, η απουσία στελεχών με θεολογική και Ιεραποστολική κατάρτιση, και δεύτερο τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα για την Ιεραποστολική μας διακονία να βοηθήσουμε άπορα και ορφανά παιδιά να έχουν καθαρό νερό και λίγο φαγητό να ζήσουν, κι όταν αρρωστήσουν ή έχουν κάποιο ατύχημα, να μπορούμε να τα πάρουμε στο γιατρό. Γίνονται σε όλους τους ιερούς Ναούς μας έρανοι την Κυριακή της Ορθοδοξίας για την οικονομική στήριξη των ιθαγενών κληρικών μας κι ούτε ένα ευρώ δεν φθάνει σ’ αυτούς. Αυτό ούτε ο Θεός δεν το θέλει, γιατί είναι άδικο.
-«Κ.τ.Ο.»: Σήμερα, γίνεται μεγάλη κουβέντα για την «παγκοσμιοποίηση». Θεωρείτε πως ένας τέτοιος κίνδυνος είναι υπαρκτός, μέσα από την άσκηση του ιεραποστολικού έργου;
-κ. Σεραφείμ: Εδώ ισχύει ο λόγος του Αποστόλου Παύλου «τα πάντα δοκιμάζετε, τα καλά κατέχετε». Η θετική αξιοποίηση των μέσων που μας προσφέρει η λεγόμενη «Παγκοσμιοποίηση» μπορούν να συμβάλουν στη συμμετοχή καλών χριστιανών που αγωνιούν μαζί μας στην Ιεραποστολική μας διακονία και να βρεθούν με πολλούς τρόπους στη πρώτη γραμμή της Ιεραποστολής , είτε με τις προσευχές τους, είτε με την στήριξη τους στο φιλανθρωπικό μας έργο είτε ακόμη με την επίσκεψη τους για Ιεραποστολική διακονία εκεί που υπάρχουν κατηχητικές ανάγκες.
-«Κ.τ.Ο.»: Τι περιλαμβάνει η ποιμαντική φροντίδα της μητροπόλεώς Σας για τους νέους;
-κ. Σεραφείμ: Πρώτον, μας ενδιαφέρει να γίνουν καλοί άνθρωποι με τη διδασκαλία της Ορθοδοξίας, έτσι ώστε να μπορούν και οι ίδιοι να διδάξουν στα κατηχητικά μας σχολεία, αλλά και για τη ποιμαντική προετοιμασία τους για τη δημιουργία χριστιανικής οικογένειας. Δίνουμε βαρύτητα στη διδασκαλία της οικολογικής θεολογίας για να μάθουν να σέβονται την όλη Δημιουργία του Θεού και να ζουν καθημερινά όπως τα μέλη της πρώτης χριστιανικής κοινότητας, όπως μαρτυρείται η ζωή τους στα κεφάλαια 2 και 4 των Πράξεων των Αποστόλων. Δυστυχώς, η απουσία δυνατοτήτων υποτροφιών και της μεγάλης ανεργίας είναι από τα προβλήματα που μπλοκάρουν τις ίσες ευκαιρίες μόρφωσης που έχει η νεολαία στην Ευρώπη. Το πρόβλημα της ακραίας φτώχειας είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά με αρνητικές επιπτώσεις κυρίως στα παιδιά και στη Νεολαία.
-«Κ.τ.Ο.»: Σε έναν κόσμο που φλέγεται σήμερα από πολέμους και αιματοχυσίες, η Εκκλησία έχει ουσιαστικό λόγο και ποιος είναι αυτός;
-κ. Σεραφείμ: Ο λόγος της Εκκλησίας για την επικράτηση της ειρήνης και της γεύσεως της Βασιλείας των Ουρανών ανάμεσα μας είναι πάντα επιτακτικός. Η καλύτερη μορφή θεωρίας, όπως λέει κι ο Νίκος Καζαντζάκης, είναι η πράξη. Προσπαθούμε να μοιραζόμαστε ό,τι έχουμε, καλλιεργώντας την ειρηνική συνύπαρξη των πάντων. Ο λόγος της Εκκλησίας μπορεί να γίνει ουσιαστικός και να επηρεάσει την κάθε τοπική κοινωνία όταν βλέπουμε στην κάθε ενορία να υπάρχει αυτή η συνύπαρξη της αγάπης, που αρχίζει με τη κοινή συμμετοχή στην ευχαριστιακή σύναξη και συνεχίζεται καθημερινά ανάμεσα στα μέλη της τοπικής κοινωνίας με την έμπρακτη συμμετοχή μας σε φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες, ουδείς να στερείται κάτι, και να θεωρούμε όσα έχουμε ως δώρο Θεού για όλους μας.
-«Κ.τ.Ο.»: Πώς είναι το καθημερινό Πρόγραμμα ενός Επισκόπου; Υπάρχουν στιγμές αδυναμίας, μοναξιάς ή και απογοήτευσης;
-κ. Σεραφείμ: Ο Επίσκοπος με τις πρεσβείες της Παναγίας μας κι όλων των αγίων μας, έχει πρότυπο του τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και τη διακονία των Μαθητών του και όλων των αγίων μας. Ο Επίσκοπος πρέπει να κινείται συνέχεια μέσα σε δύο προοπτικές για να μπορέσει να ανταποκριθεί στη διακονία του, πρώτο, μέσα στη προοπτική προ της πτώσεως εκ του Παραδείσου (αυτό που καλούμε προπατορικό αμάρτημα) , να έχουμε δηλαδή υπακοή στο άγιο Θέλημα του Θεού, και δεύτερο , μέσα στη προοπτική μετά τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού, πως θα είμαστε μέσα στην αιωνιότητα. Έτσι με τη βοήθεια του Θεού είμαστε όσο μπορούμε δίκαιοι με τη διακονία μας στο κόσμο που ζούμε , που μοιάζει μερικά δευτερόλεπτα, αρκετά όμως για να δώσουμε με φόβον Θεού τις εξετάσεις μας, αν εν μετανοία και ταπεινώσει είμαστε τέκνα Θεού και να γινόμαστε η ζωντανή παρουσία του Ιησού Χριστού και των Μαθητών του και των αγίων μας ανάμεσα στους ανθρώπους που συναντάμε καθημερινά. Οι καλοί συνεργάτες, κληρικοί και λαϊκοί, συμβάλλουν τα μέγιστα για τη διακονία του Επισκόπου, που ο ποιμαντικος του ρόλος είναι περισσότερο συντονιστικός για τη μετοχή όλων μας και στο κατηχητικό και φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας μας, με δικαιοσύνη και άδολη αγάπη. Η πνευματική δύναμη του κάθε Επισκόπου είναι η προσευχή και η μελέτη του λόγου του Θεού και των κειμένων των αγίων μας. Χωρίς τη πνευματική αυτή καθημερινή τροφή ρισκάρουμε να γίνουμε αποξηραμένες δεξαμενές χωρίς πνευματικό λόγο και ταπεινωση και άδολη αγάπη προς τον κάθε άνθρωπο και την όλη Δημιουργία του Θεού. ‘ο δυνάμενος ποιείν το αγαθό και ου ποιείν αυτό, αμαρτία ποιείν» κατά τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής. Αυτό ισχύει για τον κάθε χριστιανό, πολύ περισσότερο όμως για τον κάθε Επίσκοπο. Ο Επίσκοπος πρέπει να βλέπει όλους τους ανθρωπους του ποιμνίου του ως παιδιά του, κι αυτούς που το στενοχωρούν και αυτούς που τον αδικούν, και να προσπαθει συνέχεια να κάνει το καλύτερο για όλους για την ελπίδα της εν Χριστώ Σωτηρίας τους.
Μετά το λειτουργικό ρόλο του Επισκόπου, ακούομε όλα τα προβληματα που υπάρχουν καθημερινά σε κάθε γωνιά της ποιμαντικής μας ευθύνης κι αρχίζουμε με τη βοήθεια του Θεού και των συνεργατών μας τη ποιμαντική και φιλανθρωπική μας δράση για την αντιμετώπιση τους. Αρχίζουν οι συναντήσεις και οι ποιμαντικές επισκέψεις. Έχουμε Ιεραποστολικές ενορίες που απέχουν από το γραφείο και εξακόσια χιλιόμετρα ή σε άλλες χώρες. Η τεχνολογία μας βοηθά να λύσουμε το πρόβλημα της επικοινωνίας. Λύουμε με τη βοήθεια του Θεού ένα πρόβλημα και ταυτόχρονα παρουσιάζονται πολλά άλλα. Το δώρο της εμπιστοσύνης στο Θεό και το χάρισμα της υπομονής μας βοηθούν όσο μπορούμε με δικαιοσύνη και άδολη αγάπη να προσεγγίζουμε τα καθημερινά μας προβλήματα, που τα περισσότερα εξ αυτών σχετίζονται με το φαινόμενο της ακραίας φτώχειας όπου άνθρωποι και άπορα και ορφανά παιδιά πεθαίνουν αβοήθητα στο έλεος του Θεού. Ο Επίσκοπος έχει επίσης και την ευθύνη μετά των συνεργατών του γραπτού και προφορικού θεολογικού λόγου για το μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας του ποιμνίου του.
Στιγμές αδυναμίας, μοναξιάς και απογοήτευσης, θυμάμαι είχα πριν να πάω δόκιμος στην ηλικία των 12 ετών στο Μοναστήρι μου. Όταν οι μακαριστοί γονείς μου Φίλιππος και Ελένη, με αφιέρωσαν στο Μοναστήρι της Παναγίας του Κύκκου πριν 52 χρόνια, άρχισα να νοιώθω ότι βρίσκομαι κοντά στο Θεό κι ότι τα είχα όλα, έστω και αν δεν είχα τίποτα, λέγοντας αν γίνει κάτι είναι ευλογία Θεού, αν δεν γίνει δεν είναι θέλημα του Θεού κι έτσι συνεχίζω τη ζωή μου κι ως κληρικός για 42 έτη. «Σάρκα φορούντες και τον κόσμο φορούντες» δεν περνάει ημέρα που ο Επίσκοπος δεν μπορεί να αμαρτήσει. Γι’ αυτό το δώρο της Μετανοιας που μας εδωσε ο Θεός μας βοηθά να συνεχίσουμε το ποιμαντικό και φιλανθρωπικο μας έργο με ελπίδα στο Θεό, δίνοντας μαρτυρία Χριστού στο καθημερινό βίο της ζωής και στην ταπεινή διακονία μας.
-«Κ.τ.Ο.»: Ποιο είναι το μήνυμά Σας σε όσους διαβάζουν αυτή την ώρα τη Συνέντευξή μας;
-κ. Σεραφείμ: Να είμαστε ήρεμοι και δίκαιοι, να ακούομε τους ανθρώπους και να τους βοηθάμε όσο μπορούμε και με τις προσευχές μας και με οποιονδήποτε άλλο τρόπο μπορούμε. Να νοιώθουμε μπροστά μας τη Παρουσία του Ιησού Χριστού, να βλέπουμε τη μορφή της Παναγίας μας και τις μορφές των αγίων μας και τότε να είμαστε σίγουροι ότι θα είμαστε και δικαιοι και η φωνή του Θεού ανάμεσα μας.
Όσοι έχουμε θυμό και πνιγόμαστε σε ένα ποτήρι νερό για μικροπροβλήματα έχουμε ποσοστά του φάσματος του Αυτισμού, χωρίς να το γνωρίζουμε και χρειαζόμαστε θεραπεία μέχρι να ηρεμήσουμε και να γίνουμε πιο δίκαιοι, να γίνουμε άνθρωποι του Θεού.
Ταυτόχρονα, όσοι μπορούν να στηρίξουν την Ιεραποστολική μας διακονία για την αντιμετώπιση των ακραίων μορφών φτώχειας, για να βοηθήσουμε άπορα και ορφανά παιδιά να ζήσουν. Αυτή είναι και η μεγάλη καθημερινή αγωνία του Αλεξανδρινού Προκαθημένου μας κ.κ. Θεοδώρου Β’, να προστατέψουμε με κάθε τρόπο τα άπορα και ορφανά παιδιά της Αφρικής να ζήσουν.
Δυο λόγια για τον Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε κ. Σεραφείμ
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ.Σεραφείμ, Yπέρτιμος και Έξαρχος Νοτιωτέρας Αφρικής (κατά κόσμον Γεώργιος Φιλίππου Ιακώβου) γεννήθηκε στη Γαλαταριά Πάφου στις 2 Φεβρουαρίου 1961. Το έτος 1973 εισήχθη ως δόκιμος στην Ιερά Μονή Κύκκου. Με υποτροφία της Ιεράς Μονής Κύκκου αποφοίτησε αριστούχος από το Α’ Λύκειο Κύκκου και στη συνέχεια από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1983 εχειροτονήθη Ιεροδιάκονος και το 1991 Πρεσβύτερος, προχειρισθείς εις Αρχιμανδρίτην από τον Μακαρ. Αρχιεπίσκοπο Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομο. Από τα έτη 1998-1993 με υποτροφία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου και της Ιεράς Μονής Κύκκου, ειδικεύθηκε στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Ντάραμ της Μέγαλης Βρεττανίας στον κλάδο της Πατρολογίας. Διετέλεσε Μέλος του κεντρικού Διοικητικού Συμβουλίου της Παγκοσμίου Ομοσπονδίας Ορθοδόξων Νέων «Ο Σύνδεσμος».
Υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρεττανίας και ως Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Κένυας και Ειρηνουπόλεως, της οποίας Μητροπολίτης εξελέγη την 23η Σεπτεμβρίου 1997.
Εχειροτονήθη Επίσκοπος την 28η Σεπτεμβρίου 1997 από τον μακαριστό Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας κυρό Πέτρο Ζ’ και ενεθρονίσθη υπό του ιδίου την 16η Νοεμβρίου 1997. Κατά τα έτη 1997-2001 διετέλεσε Διευθυντής της Πατριαρχικής Εκκλησιαστικής Σχολής «Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ’» στην Ναϊρόμπι, Πατριαρχικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ντάρ Ες Σαλαάμ και της Ιεράς Επισκοπής Μπουκόμπας. Στις 22 Φεβρουαρίου 2001 εξελέγη Μητροπολίτης Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας. Το έτος 2002 διηκόνησε και ως Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Ζιμπάμπουε. Είναι Διευθυντής της «Κατηχητικής Σχολής Αλεξανδρείας Πέτρος Ζ΄». Πρόεδρος του Μή Κυβερνητικού Οργανισμού της Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννουπόλεως «Αλεξανδρινός Φάρος», μέλος της Εφορείας της Πατριαρχικής Σχολής «Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄» Ναϊρόμπι και Μέλος Συνοδικών Επιτροπών για τον Διαχριστιανικό και Διαθρησκειακό Διάλογο.
Είναι Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ελληνοαφρικανικών Σπουδών και Μέλος του Δ. Συμβουλίου του ειδικού Κέντρου «Παιδιά του Δρόμου» του Γιοχάνεσμουργκ, της Εθνικής Επιτροπής Αιμδοσίας της Νοτίου Αφρικής, του Εθνικού Συβμουλίου Θρησκειών Νοτίου Αφρικής και Αντιπροεδρος του Παναφρικανού Συμβουλίου των Εκκλησιών.
Την 7η Οκτωβρίου 2010 εξελέγη Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε και Αγκόλας. Ονομαστική εορτή του Σεβασμιωτάτου η 2α Ιανουαρίου του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ.
Η Ιερά Μητρόπολη Ζιμπάμπουε και Αγκόλας περιλαμβάνει στην πνευματική της δικαιοδοσία τα κράτη Ζιμπάμπουε και Αγκόλα.
