Η μάχη των λογισμών

Ο άν­θρω­πος πρέ­πει να πα­ρα­κο­λου­θεί τους λο­γι­σμούς του και τις ενέρ­γειές του, για να βλέ­πει αν συμ­φω­νούν με τις εν­το­λές του Ευαγ­γε­λί­ου, να πιά­νει τα σφάλ­μα­τά του και να αγω­νί­ζε­ται να τα διορ­θώ­νει. Για­τί, αν αφή­νει ένα σφάλ­μα του να περ­νά απα­ρα­τή­ρη­το ή, όταν του λέει ο άλ­λος κά­ποιο ελάτ­τω­μά του, δεν κά­θε­ται να το σκε­φτεί, δεν μπο­ρεί να προ­κό­ψη πνευ­μα­τι­κά. Αν δεν πα­ρα­κο­λου­θεί κά­ποιος τον εαυ­τό του, μπο­ρεί όταν κά­νει ένα σφάλ­μα και του λένε να προ­σέ­χει, να νο­μί­ζει ότι τον αδι­κούν και να φθά­νει στην αναί­δεια. Μιά αδελ­φή λ.χ. βά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο φάρ­μα­κο και καί­ει με το ράν­τι­σμα τα φύλ­λα από τις ελιές. Της κά­νουν πα­ρα­τή­ρη­ση και αντί να συ­ναι­σθαν­θεί το λά­θος της και να πει: ”ευ­λό­γη­σον”, νιώ­θει αδι­κη­μέ­νη και κλαί­ει. ”Με αδι­κούν, λέει. Αν έπε­φτε ακρί­δα και χα­λού­σε τα δέν­δρα, δεν θα μι­λού­σαν, ενώ τώρα που τα χά­λα­σα εγώ, φω­νά­ζουν. Χρι­στέ μου, μό­νον Εσύ με κα­τα­λα­βαί­νεις!”, και δώσ’ του δά­κρυα! Μπο­ρεί να νιώ­θει και χαρά, για­τί σκέ­φτε­ται, ότι θα έχει μι­σθό από την αδι­κία που δέ­χτη­κε και να ευ­γνω­μο­νεί τον Χρι­στό! Αυτό εί­ναι μιά λαν­θα­σμέ­νη κα­τά­στα­ση, εί­ναι με­γά­λη πλά­νη!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης