Ψυχικά νοσήματα

Οι ψυ­χο­πα­θείς, όταν αυ­το­κτο­νούν, έχουν ελα­φρυν­τι­κά, για­τί εί­ναι σα­λε­μέ­νο το μυα­λό τους. Και συν­νε­φιά να δουν, νιώ­θουν ένα πλά­κω­μα. Αν έχουν και μια στε­νο­χώ­ρια, έχουν δι­πλή συν­νε­φιά. Γι’ αυ­τούς όμως που αυ­το­κτο­νούν χω­ρίς να εί­ναι ψυ­χο­πα­θείς – κα­θώς και για τους αι­ρε­τι­κούς -, δεν εύ­χε­ται η Εκ­κλη­σία, αλλά τους αφή­νει στην κρί­ση και στο έλε­ος του Θεού, για­τί με την αυ­το­κτο­νία αρ­νούν­ται, πε­ρι­φρο­νούν την ζωή που εί­ναι δώρο του Θεού. Εί­ναι σαν να τα πε­τούν όλα στο πρό­σω­πο του Θεού. Αλλά εμείς πρέ­πει να κά­νου­με πολ­λή προ­σευ­χή για όσους αυ­το­κτο­νούν, για να κά­νει κάτι ο Κα­λός Θεός και γι’ αυ­τούς, για­τί δεν ξέ­ρου­με πως έγι­νε και αυ­το­κτό­νη­σαν, ούτε σε τι κα­τά­στα­ση βρέ­θη­καν την τε­λευ­ταία στιγ­μή. Μπο­ρεί, την ώρα που ξε­ψυ­χού­σαν, να με­τά­νοιω­σαν, να ζή­τη­σαν συγ­χώ­ρη­ση από τον Θεό και να έγι­νε δε­κτή η με­τά­νοιά τους, οπό­τε την ψυχή τους, να την πα­ρέ­λα­βε Άγ­γε­λος Κυ­ρί­ου.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης