Ο Χριστός είναι πάντα η πυξίδα μας και η Εκκλησία μας παραμένει ζωντανή μητέρα, που δεν απομακρύνεται από τον άνθρωπο, αλλά στέκεται δίπλα του, τον ακούει, τον στηρίζει και τον αγκαλιάζει με αγάπη και υπομονή. Στον κόσμο της ανασφάλειας, της μοναξιάς και της δοκιμασίας, καλούμαστε να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα, την πίστη και την ενότητα μεταξύ μας. Παραμένουμε κοντά στην Εκκλησία, όχι ως υποχρέωση, αλλά ως σχέση ζωής, ως κοινότητα αλληλεγγύης, προσευχής και προσφοράς». Αυτά ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεώργιος, ο οποίος μίλησε στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας» για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στην επαρχία αλλά και στις προσπάθειες που καταβάλλει η τοπική εκκλησία να σταθεί δίπλα σε κάθε άνθρωπο, κυρίως στους νέους.
-Πείτε μας δυο λόγια για τις μεγαλύτερες δυσκολίες που συναντάτε ποιμαντικά στην περιοχή σας.
-Η μεγαλύτερη πρόκληση αυτή τη στιγμή είναι η κρίση των αξιών και η κοινωνική απομόνωση που παρατηρούνται στις σύγχρονες ανθρώπινες κοινωνίες. Ζούμε στην Πιερία, σε έναν τόπο ζωντανής παράδοσης και πίστης, ωστόσο η καθημερινότητα των ανθρώπων είναι αγχωτική, τα οικονομικά θέματα πιέζουν τους πολίτες, είμαστε ανασφαλείς και απομακρυνόμαστε από τις δραστηριότητες και τη ζωή της Εκκλησίας. Αυτό σημαίνει ότι γίνεται δύσκολο να ακολουθήσουμε μια ποιμαντική προσέγγιση. Ως Εκκλησία οφείλουμε να βρισκόμαστε δίπλα στους ανθρώπους, να τους ακούμε, να τους συμπαραστεκόμαστε με αγάπη, κατανόηση και υπομονή, συνοδεύοντάς τους στις δυσκολίες της καθημερινής ζωής. Κι αυτό γίνεται με το Φιλανθρωπικό και Κοινωνικό έργο της τοπικής μας Εκκλησίας, καθώς επίσης και με την εκκλησιαστική Κατήχηση και τις δράσεις για τους νέους μας.
-Σήμερα γίνεται μεγάλη κουβέντα για την «παγκοσμιοποίηση». Θεωρείτε πως ένας τέτοιος κίνδυνος είναι υπαρκτός μέσα από την άσκηση του ιεραποστολικού έργου;
-Η παγκοσμιοποίηση, αν έρχεται αποσυνδεδεμένη από πνευματικές αξίες, μπορεί να δημιουργήσει ένα άτομο χωρίς ρίζες, χωρίς ταυτότητα και χωρίς καμία αναφορά στον Θεό. Η Εκκλησία και με απλά λόγια, το ιεραποστολικό έργο στην Εκκλησία δεν εξυπηρετεί μια ψυχρή, απρόσωπη παγκόσμια ιδέα, αλλά την ενότητα μεταξύ των ανθρώπων εν Χριστώ. Το Ευαγγέλιο δεν αφαιρεί τις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων, δεν αλλάζει τις εμφανίσεις τους, αλλά τις αγιάζει. Ο κίνδυνος δεν είναι η επικοινωνία των λαών, αλλά η πνευματική εξίσωση. Η Εκκλησία προστατεύει την αλήθεια και την ελευθερία του ανθρώπου σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο που, ας είμαστε ειλικρινείς, πολύ συχνά τις σχετικοποιεί. Η Εκκλησία ενισχύει την ιδιοπροσωπία των ανθρώπων και των λαών. Η παγκοσμιοποίηση μοιάζει με έναν οδοστρωτήρα, που ισοπεδώνει και πολτοποιεί στο πέρασμά του τα πάντα.
-Τι περιλαμβάνει η ποιμαντική φροντίδα της Μητροπόλεώς Σας για τους νέους;
-Η ποιμαντική φροντίδα για τους νέους αποτελεί βασική μου προτεραιότητα και μέλημα. Δεν είναι μόνο προγράμματα ή δράσεις είναι κυρίως η ζωντανή σχέση, η προσωπική επαφή και η καθημερινή παρουσία. Προσπαθώ να είμαι κοντά τους, να τους ακούω, να μπαίνω στους προβληματισμούς τους και στις αγωνίες τους, να τους στηρίζω πνευματικά και ναι, κάποιες φορές απλώς να είμαι εκεί, χωρίς μεγάλες λέξεις. Παράλληλα, η Ιερά μας Μητρόπολη οργανώνει τμήματα εκκλησιαστικής κατήχησης, νεανικές και φοιτητικές συνάξεις, κατασκηνώσεις και εθελοντικές δράσεις, προσκυνηματικές εκδρομές, κ.ά., ώστε οι νέοι να νιώθουν την Εκκλησία σαν μια μεγάλη αγκαλιά, έναν χώρο διαλόγου, εμπιστοσύνης και ελπίδας, όπου μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα και ουσιαστικά.
-Σε έναν κόσμο που φλέγεται σήμερα από πολέμους και αιματοχυσίες, η Εκκλησία έχει ουσιαστικό λόγο και ποιος είναι αυτός;
-Σε αυτόν τον κόσμο της αιματοχυσίας, των πολέμων και της βίας, η Εκκλησία δεν έχει μόνο φωνή, αλλά o λόγος της είναι αναντικατάστατος. Δεν είναι ούτε πολιτικός, ούτε στρατιωτικός, είναι ευαγγελικός. Καλεί τόσο τους λαούς όσο και τους ηγέτες να ανανεώσουν τη δέσμευσή τους για την ανθρωπότητα, να απορρίψουν τη λογική της δύναμης και της εκδίκησης και να ακολουθήσουν τον δύσκολο, αλλά σωτήριο, δρόμο του διαλόγου και της συμφιλίωσης. Σε έναν φλεγόμενο κόσμο, η Εκκλησία είναι ένα φως στο σκοτάδι, μια μαρτυρία ελπίδας και μια ζωντανή υπενθύμιση ότι «μακάριοι οι ειρηνοποιοί».
-Πώς είναι το καθημερινό πρόγραμμα ενός Επισκόπου; Υπάρχουν στιγμές αδυναμίας, μοναξιάς ή και απογοήτευσης;
-Η καθημερινή ζωή ως Επίσκοπος είναι γεμάτη καθήκοντα: λειτουργικά, διοικητικά, ποιμαντικά. Είναι συναντήσεις με κληρικούς και λαϊκούς, επισκέψεις σε Ενορίες, σχολεία, χώρους εργασίας, κοινωνικά ιδρύματα και ανθρώπους που δοκιμάζονται. Σε όλα αυτά υπολογίστε και τα ακαδημαϊκά καθήκοντα που έχω, ως Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., συμμετοχές και εισηγήσεις σε Συνέδρια, εκπροσωπήσεις κ.ά.
Φυσικά, ως άνθρωπος, ο Επίσκοπος έχει, επίσης, περιόδους κόπωσης ή μοναξιάς. Αυτές όμως τις δύσκολες στιγμές η προσευχή και η εμπιστοσύνη στον Θεό γίνονται πηγές δύναμης και ανανέωσης.
-Ποιο είναι το μήνυμά Σας σε όσους διαβάζουν αυτή την ώρα τη Συνέντευξή μας;
-Το μήνυμά μου είναι ένα μήνυμα ελπίδας. Ο Χριστός είναι πάντα η πυξίδα μας και η Εκκλησία μας παραμένει ζωντανή μητέρα, που δεν απομακρύνεται από τον άνθρωπο, αλλά στέκεται δίπλα του, τον ακούει, τον στηρίζει και τον αγκαλιάζει με αγάπη και υπομονή.
Στον κόσμο της ανασφάλειας, της μοναξιάς και της δοκιμασίας, καλούμαστε να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα, την πίστη και την ενότητα μεταξύ μας. Παραμένουμε κοντά στην Εκκλησία, όχι ως υποχρέωση, αλλά ως σχέση ζωής, ως κοινότητα αλληλεγγύης, προσευχής και προσφοράς.
