Άγιος Παΐσιος: Γονείς και παιδιά

Τα παι­διά στα πνευ­μα­τι­κά θέ­μα­τα τα βο­η­θού­με κυ­ρί­ως με το πα­ρά­δειγ­μά μας, όχι με το ζό­ρι­σμα. Πε­ρισ­σό­τε­ρο μά­λι­στα τα βο­η­θά­ει η μη­τέ­ρα με το πα­ρά­δειγ­μά της, με την υπα­κοή της και τον σε­βα­σμό της προς τον σύ­ζυ­γο. Αν σε κά­ποιο θέμα έχει δια­φο­ρε­τι­κή γνώ­μη από εκεί­νον, ποτέ να μην την εκ­φρά­ζει μπρο­στά στα παι­διά, για να μην το εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται ο πο­νη­ρός. Ποτέ να μην χα­λά­ει τον λο­γι­σμό των παι­διών για τον πα­τέ­ρα. Ακό­μη και αν φταί­ει ο πα­τέ­ρας, να τον δι­καιο­λο­γεί. Αν λ.χ. φερ­θεί άσχη­μα, να πει στα παι­διά: «ο μπα­μπάς εί­ναι κου­ρα­σμέ­νος, για­τί ξε­νύ­χτη­σε, για να τε­λειώ­σει μια επεί­γου­σα δου­λειά. Και αυτό για σας το κά­νει». Πολ­λοί γο­νείς μα­λώ­νουν μπρο­στά στα παι­διά και τους δί­νουν άσχη­μα μα­θή­μα­τα. Τα καη­μέ­να τα παι­διά θλί­βον­ται. Αρ­χί­ζουν μετά οι γο­νείς, για να τα πα­ρη­γο­ρή­σουν, να τους κά­νουν όλα τα χα­τί­ρια.

Πη­γαί­νει ο πα­τέ­ρας και κα­λο­πιά­νει το παι­δί: «τι θέ­λεις, χρυ­σό μου, να σου πάρω;». Πη­γαί­νει και ή μάνα, το κα­λο­πιά­νει και εκεί­νη και τε­λι­κά τα παι­διά με­γα­λώ­νουν με νά­ζια και κα­μώ­μα­τα και υστέ­ρα, αν δεν μπο­ρούν οι γο­νείς να τους δώ­σουν ότι τους ζη­τούν, τους απει­λούν ότι θα αυ­το­κτο­νή­σουν… Όταν όμως τα παι­διά βλέ­πουν τους γο­νείς τους να έχουν αγά­πη με­τα­ξύ τους, να έχουν σε­βα­σμό, να φέ­ρον­ται με σύ­νε­ση, να προ­σεύ­χον­ται κ.λπ., τότε αυτά τα τυ­πώ­νουν στην ψυχή τους. Γι’ αυτό λέω, ότι η κα­λύ­τε­ρη κλη­ρο­νο­μιά, που μπο­ρούν να αφή­σουν οι γο­νείς στα παι­διά τους, εί­ναι να τους με­τα­δώ­σουν την δική τους ευ­λά­βεια…