Περί δακρύων

Όταν συ­ναι­σθαν­θεί κα­νείς την με­γά­λη του αμαρ­τω­λό­τη­τα και τις με­γά­λες του Θεού ευερ­γε­σί­ες, τότε η καρ­διά ρα­γί­ζει, όσο γρα­νι­τέ­νια και αν εί­ναι και τρέ­χουν τα πραγ­μα­τι­κά δά­κρυα μόνα τους και δεν πιέ­ζει ο άν­θρω­πος τον εαυ­τόν του, ούτε στην προ­σευ­χή, ούτε και για να βγά­λει δά­κρυα. Διό­τι η τα­πεί­νω­ση με το φι­λό­τι­μο δου­λεύ­ουν με τα τρυ­πά­νια στην καρ­διά συ­νέ­χεια και οι πη­γές αυ­ξά­νουν και το χέρι του Θεού, χαι­δεύ­ει συ­νέ­χεια το φι­λό­τι­μο παι­δί Του που ερ­γά­ζε­ται.

Άγιος Παΐσιιος ο Αγιορείτης