Ἡ Κυριακή, 16η Φεβρουαρίου/ 1η Μαρτίου 2026, ἑωρτάσθη ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου ὡς ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας.
Κατ’ αὐτὴν ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται καὶ πανηγυρίζει τὴν ἀναστήλωσιν εἰς τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τῶν σεπτῶν εἰκόνων, ὡς τεκμηρίων καὶ μαρτυρίων τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως καὶ ἐπὶ γῆς παρουσίας τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἀναστήλωσις αὕτη ἐγένετο ὑπό τῆς αὐτοκρατείρας Θεοδώρας καὶ Μιχαὴλ αὐτοκράτορος τοῦ υἱοῦ αὐτῆς ἐπί Πατριαρχίας τοῦ Ἁγίου Ὁμολογητοῦ Μεθοδίου, μετὰ ἀπὸ ἑκατόν ἔτη ἀπηνῶν καί ἀλγεινῶν διωγμῶν, καταστροφῆς πολλῶν εἰκόνων καὶ ἀπομακρύνσεως αὐτῶν ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Ναούς. Τὸ γεγονὸς τοῦτο διαιωνίζει ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων ἑορτάζουσα τοῦτο πανηγυρικῶς διά «Παρησσίας», συμφώνως πρὸς τὸ Τυπικόν καί Προσκυνηματικόν καθεστώς αὐτῆς.
Λόγῳ τοῦ ἀρξαμένου πολέμου μεταξὺ Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς καὶ Ἱρὰν καὶ λόγῳ τῶν βομβαρδισμῶν τοῦ Ἱρὰν εἰς τὴν ἐνδοχώραν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δὴ εἰς τὴν Ἁγίαν Πόλιν Ἱερουσαλὴμ, ὁ Ἑσπερινὸς τῆς Κυριακῆς ταύτης τῆς Ὀρθοδοξίας δέν ἐτελέσθη κατὰ τὴν τάξιν εἰς τὸν κλεισθέντα Πανίερον Ναὸν τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλ’ εἰς τὸν Πατριαρχικὸν καὶ μοναστηριακὸν Ναὸν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης, χοροστατούσης τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρὸς ἡμῶν καὶ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου καὶ συνιερουργούντων τῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων ἐφημερίων τοῦ Ναοῦ καί συμπροσευχομένων τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων.
Διά τόν αὐτόν λόγον, ἤτοι τοῦ κλεισίματος τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, κατόπιν ἐντολῆς τῆς Ἀστυνομίας, τὴν πρωΐαν τῆς Κυριακῆς ἔλαβε χώραν ἡ θεία Λειτουργία καὶ πάλιν εἰς τὸν μοναστηριακὸν καὶ Πατριαρχικὸν Ἱερὸν Ναὸν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης, λειτουργοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατρὸς ἡμῶν καὶ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου καὶ συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀβήλων κ. Δωροθέου καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου μετὰ τῶν Ἁγιοταφιτῶν ἐφημερίων τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Προδρόμου, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως διακόνου π. Εὐσταθίου ἐν συμμετοχῇ μοναζουσῶν, ὀλίγων Ἱεροσολυμιτῶν πιστῶν καὶ ὀλίγων προσκυνητῶν, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κ. Δημητρίου Ἀγγελοσοπούλου.
Μετὰ τὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ἔλαβε χώραν ἡ λιτανεία τῶν Ἱερῶν εἰκόνων ἐπί τῶν δωμάτων τοῦ Κεντρικοῦ Μοναστηρίου καί ἡ ἀνάγνωσις εἰς τό ἐσωτερικόν τοῦ Ναοῦ τοῦ «Συνοδικοῦ», ἤτοι ἡ ἐκφώνησις «αἰωνία ἡ μνήμη» τῶν προασπισαμένων τὰς Ἁγίας καὶ Ἱερὰς εἰκόνας καὶ «ἀνάθεμα» τοῖς ἐκδιώξασιν αὐτὰς εἰκονομάχοις ἐκ τῶν Ἱερῶν Ναῶν καὶ πᾶσιν τοῖς αἱρετικοῖς.
Ἠκολούθησεν ἡ ἄνοδος εἰς τὰ Πατριαρχεῖα καὶ τὸ ἑόρτιον κέρασμα.
Πρὸς τοὺς ὀλίγους προσκυνητὰς καὶ ἐντοπίους Χριστιανοὺς ὡμίλησεν ὁ Μακαριώτατος διὰ τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ, ὡς ἕπεται:
«Φύσει ἀπερίγραπτος τῇ θεϊκῇ σου ὑπάρχων ἐπ’ ἐσχάτων Δέσποτα, σαρκωθεὶς ἠξίωσας περιγράφεσθαι· τῆς σαρκὸς προσλήψει γάρ καὶ τὰ ἰδιώματα ἀνελάβου ταύτης ἅπαντα· διὸ τὸ εἶδός σου τὸ τῆς ἐμφερείας ἐγγράφοντες σχετικῶς ἀσπαζόμεθα πρὸς τὴν σὴν ἀγάπην ὑψούμενοι καὶ τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν ἀπαντλοῦμεν ἐξ αὐτοῦ, τῶν Ἀποστόλων ἑπόμενοι, θείαις παραδόσεσιν».
Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος κ. Δημήτριε Ἀγγελοσόπουλε,
Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί Προκυνηταί,
Ἡμέρα χαρμόσυνος καί εὐφροσύνης ἀνάπλεως πεφανέρωται σήμερον ἐπί τῇ ἑορτίῳ ἀναμνήσει τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἁγίων καί σεπτῶν εἰκόνων, γενομένῃ παρά τῶν ἀειμνήστων αὐτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ καί τῆς μητρός αὐτοῦ Θεοδώρας ἐπί τῆς Πατριαρχίας τοῦ ἁγίου καί ὁμολογητοῦ Μεθοδίου.
Ἡ ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, ἡ τεθεμελιωμένη ἐπί τῷ ἀπολυτρωτικῷ αἵματι τοῦ σταυρικοῦ πάθους τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ ἀλλά καί ἐπί τῇ πίστει τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, κατά τήν ὁποίαν ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος τοῦ Πατρός ἐκ τῆς Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, περιεγράφη σαρκούμενος καί σωματούμενος καί τήν ρυπωθεῖσαν εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου εἰς τό ἀρχαῖον καί πρωτόκτιστον ἀνεμόρφωσεν, τῷ θείῳ κάλλει συγκαταμείξας, ἐξόχως τιμᾷ καί γεραίρει τήν ἀναστήλωσιν τῶν ἁγίων Εἰκόνων.
Ἡ προσκύνησις δέ καί ἀναστήλωσις τῶν ἁγίων εἰκόνων δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἱστορικόν γεγονός, ἀλλ΄ ἀφορᾷ εἰς τό μέγα μυστήριον τῆς θείας καί σωτηριώδους Οἰκονομίας. Διό καί ἡμεῖς, παρά τήν ἐπισυμβαίνουσαν πολεμικήν κρίσιν (καί τήν συνέπειαν αὐτῆς, μή δυνηθέντες νά κατέλθωμεν εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως μετέβημεν εἰς τόν τοῦ κεντρικοῦ ἡμῶν Μοναστηρίου Ναόν τῶν ἁγίων Θεοστέπτων καί Μεγάλων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, ἔνθα ἐτελέσαμεν τήν «Μεγάλην Παρρησίαν» τῆς Α΄ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν, τοὐτέστιν τήν Πατριαρχικήν θείαν Λειτουργίαν , συλλειτουργούντων ἡμῖν τῶν Τιμίων μελῶν τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος Ἀρχιερέων , Ἱερέων, Ἱεροδιακόνων καί συμπροσευχομένων μοναχῶν, μοναζουσῶν καί παρεπιδημούντων εὐλαβῶν προσκυνητῶν.
Τό Παλαίφατον ἡμῶν Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων μετά τοῦ τάγματος τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, διαφυλάττοντες τούς ἱερούς καί Ἀποστολικούς θεσμούς τῆς Ἐκκλησίας καί ἀκολουθοῦντες τά διδάγματα τῶν θεηγόρων καί ἐγκρίτων μεγάλων πατέρων αὐτῆς, τάς ἐν τοίχοις κάι πίναξιν καί ἱεροῖς σκεύεσι ἐγχαραγχθείσας Ἱεράς Χριστοῦ εἰκόνας τῆς Ὑπερευλογημένης Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων, τιμητικῶς προσκυνοῦμεν ἀκούοντες εἰς τόν θεόπνευστον διδάσκαλον τῆς Ἐκκλησίας Βασίλειον τόν Μέγαν λέγοντα: «Ἡ γάρ τιμή τῆς εἰκόνος, ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει». «Πρωτότυπον δέ ἐστι τό εἰκονιζόμενον, ἐξ οὗ τό παράγωγον γίνεται», ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.
Εὐχαριστοῦντες τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ ἐπί τῇ εὐεργεσίᾳ ταύτῃ τῆς ἐπελάμψεως δηλονότι τῆς χάριτος τῆς ἀληθείας, δεόμεθα τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ὅπως ἀξιωθῶμεν διελθεῖν τό στάδιον τῆς ἐγκρατείας ἐν ὑπομονῇ καί εἰρήνῃ. Ἀμήν. Ἔτη πολλά εἰρηνικά καί εὐλογημένον Πάσχα».
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
