Η θεία “εγκατάλειψη”

Όταν κα­νείς αφή­νε­ται στον Θεό, ο Θεός δεν τον αφή­νει. Και πράγ­μα­τι, αν χρεια­στείς αύ­ριο στις δέκα η ώρα κάτι, όταν δεν εί­ναι πα­ρά­λο­γο και εί­ναι ανάγ­κη πραγ­μα­τι­κή, εν­νιά και σα­ράν­τα πέν­τε λε­πτά ή εν­νιά και μισή θα το έχει έτοι­μο ο Θεός, για να σου το δώ­σει. Π.χ. σου χρειά­ζε­ται ένα κύ­πελ­λο στις εν­νιά η ώρα. Στις εν­νιά παρά πέν­τε σου έρ­χε­ται το κύ­πελ­λο. Σου χρειά­ζον­ται πεν­τα­κό­σιες δραχ­μές. Την ώρα που τις θέ­λεις έρ­χον­ται ακρι­βώς πεν­τα­κό­σιες δραχ­μές• ούτε πεν­τα­κό­σιες δέκα, ούτε τε­τρα­κό­σιες ενε­νήν­τα. Έχω πα­ρα­τη­ρή­σει ότι, αν μου χρεια­στεί λ.χ. κάτι αύ­ριο, ο Θεός το έχει προ­νο­ή­σει από σή­με­ρα• πριν δη­λα­δή το σκε­φτώ εγώ, το έχει σκε­φτεί ο Θεός πιο νω­ρίς και το πα­ρου­σιά­ζει την ώρα που το χρειά­ζο­μαι. Για­τί από εκεί που έρ­χε­ται, για να φτά­σει σ’ έμε­να ακρι­βώς την ώρα που το χρειά­ζο­μαι, βλέ­πω πό­σος χρό­νος απαι­τεί­ται. Άρα ο Θεός το φρόν­τι­σε νω­ρί­τε­ρα.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης