Προ της Θείας Κοινωνίας

Η κα­λύ­τε­ρη ετοι­μα­σία εί­ναι η τα­πει­νή αν­τι­με­τώ­πι­ση, η συν­τρι­βή, το φι­λό­τι­μο. Να προ­σέρ­χε­σαι στην Θεία Κοι­νω­νία με συ­ναί­σθη­ση της αμαρ­τω­λό­τη­τός σου, ζη­τών­τας τα­πει­νά το έλε­ος του Θεού. Για την Θεία Κοι­νω­νία δεν προ­ε­τοι­μά­ζε­ται κα­νείς αλ­λά­ζον­τας τα ρού­χα και πλέ­νον­τας τα δόν­τια. Το κυ­ριώ­τε­ρο εί­ναι να εξε­τά­σει τον εαυ­τό του· να δει: Αι­σθά­νε­ται την Θεία Κοι­νω­νία ως ανάγ­κη; Εί­ναι τα­κτο­ποι­η­μέ­νος; Μή­πως υπάρ­χει κάτι που τον εμ­πο­δί­ζει από την Θεία Κοι­νω­νία και δεν το έχει εξο­μο­λο­γη­θεί; Αν π.χ. μά­λω­σε με κά­ποιον, πρέ­πει πρώ­τα να συμ­φι­λιω­θεί μαζί του και μετά να Κοι­νω­νή­σει. Για να νιώ­σου­με την Θεία Κοι­νω­νία, πρέ­πει να υπάρ­χουν προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

Η κα­λύ­τε­ρη προ­ϋ­πό­θε­ση εί­ναι η τα­πει­νή προ­σπά­θεια να κό­ψου­με τα πάθη μας, για να μεί­νει στην καρ­διά μας ο Χρι­στός. Αλ­λιώς ο Χρι­στός έρ­χε­ται με την Θεία Κοι­νω­νία μέσα μας, αλλά φεύ­γει αμέ­σως και δεν αι­σθα­νό­μα­στε τί­πο­τε. Όταν πα­ρα­μέ­νει ο Χρι­στός, γί­νε­ται μία αλ­λοί­ω­ση στον άν­θρω­πο. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που νιώ­θουν μέσα τους τον Χρι­στό από την μία Θεία Κοι­νω­νία μέ­χρι την άλλη, χω­ρίς δια­κο­πή.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης