Περί θλίψεων και πειρασμών

Ας υπο­θέ­σου­με ότι ένας πα­τέ­ρας έχει οκτώ παι­διά, από τα οποία τα πέν­τε μέ­νουν στο σπί­τι, κον­τά στον πα­τέ­ρα τους, και τα τρία φεύ­γουν μα­κριά του και δεν τον σκέ­φτον­ται. Σ’ αυτά που μέ­νουν κον­τά του, αν κά­νουν καμ­μιά ατα­ξία, τους τρα­βά­ει το αυτί, τους δί­νει κα­νέ­να σκαμ­πι­λά­κι· ή, αν εί­ναι φρό­νι­μα, τα χαϊ­δεύ­ει, τους δί­νει και καμ­μιά σο­κο­λά­τα. Ενώ αυτά που εί­ναι μα­κριά, ούτε χάδι ούτε σκαμ­πί­λι έχουν. Έτσι κά­νει και ο Θεός. Τους αν­θρώ­πους που εί­ναι κον­τά Του και εκεί­νους που έχουν καλή διά­θε­ση, αν σφά­λουν λίγο, τους δί­νει ένα σκαμ­πι­λά­κι και εξο­φλούν ή, αν τους δώ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα σκαμ­πί­λια, απο­τα­μιεύ­ουν.

Σ’ εκεί­νους πάλι που εί­ναι μα­κριά Του, τους δί­νει πολ­λά χρό­νια, για να με­τα­νο­ή­σουν. Γι’ αυτό βλέ­που­με κο­σμι­κούς αν­θρώ­πους να κά­νουν σο­βα­ρές αμαρ­τί­ες και παρ’ όλα αυτά να έχουν άφθο­να υλι­κά αγα­θά και να ζουν πολ­λά χρό­νια, χω­ρίς να περ­νούν δο­κι­μα­σί­ες. Αυτό γί­νε­ται κατ’ οι­κο­νο­μί­αν Θεού, για να με­τα­νο­ή­σουν. Αν δεν με­τα­νο­ή­σουν, θα εί­ναι ανα­πο­λό­γη­τοι στην άλλη ζωή.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης