Η αφθόρμητη μαρτυρία ενός πατέρα στο Lesvosnews.net φέρνει στο φως μια βαθιά προσωπική εμπειρία πίστης και δοκιμασίας, που συγκλονίζει με την αλήθεια και την απλότητά της. Μέσα από τον πόνο και την αγωνία για τη ζωή του μικρού παιδιού του, ένας πατέρας έκανε ένα τάμα που έγινε πορεία ζωής. Κάθε χρόνο, η διαδρομή του προς τον Ταξιάρχη του Μανταμάδου δεν είναι απλώς ένα προσκύνημα, αλλά μια σιωπηλή προσευχή ευγνωμοσύνης και μια ζωντανή μαρτυρία του θαύματος που σημάδεψε για πάντα την οικογένειά του.
Ξεκίνησα να περπατώ νύχτα, χωρίς να το πω σε κανέναν. Δεν ήταν κάτι που ήθελα να μοιραστώ. Ήταν μια υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου όταν ήμουν διαλυμένος και δεν είχα τίποτα άλλο να κρατηθώ. Αυτή ήταν η πρώτη μου φορά, πριν από μερικά χρόνια.
Το παιδί μου τότε ήταν σε νοσοκομείο των Αθηνών. Τεσσάρων χρονών. Μικρό, εύθραυστο, χαμένο μέσα σε σωληνάκια και μηχανήματα που έκαναν ήχους που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Δεν ήξερα αν θα τα καταφέρει. Δεν υπήρχε καμία βεβαιότητα από την πλευρά των γιατρών. Μόνο εκείνο το «θα δούμε», που από τη μία σε κρατάει ζωντανό και από την άλλη γεννάει μέσα σου όλες τις άσχημες σκέψεις.
Θυμάμαι έναν διάδρομο, άδειο, ψυχρό, την πιο κρίσιμη νύχτα της νοσηλείας. Εκεί στάθηκα και για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν είχα καμία απάντηση. Και τότε, χωρίς να το σκεφτώ πολύ, χωρίς καν να ξέρω σε ποιον ακριβώς μιλάω, είπα μέσα μου πως αν το παιδί μου σταθεί ξανά στα πόδια του, εγώ θα περπατήσω μέχρι τον Ταξιάρχη στον Μανταμάδο. Κάθε χρόνο, όσο αντέχω. Ασυνείδητα, εκείνη τη στιγμή, έκανα το τάμα μου.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν ζόρικες, γεμάτες αγωνία. Δεν θυμάμαι πολλά, μόνο εικόνες. Έχουν περάσει και μερικά χρόνια. Τι θυμάμαι; Το μικρό του χέρι, ακίνητο. Το βλέμμα της γυναίκας μου, που προσπαθούσε να σταθεί όρθια για όλους μας. Και μετά, μια στιγμή που δεν μπορώ να εξηγήσω, ο γιος μου άνοιξε τα μάτια του. Αργά, διστακτικά, σαν να γύριζε από κάπου μακριά. Μας κοίταξε και μας αναγνώρισε.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι κάτι μέσα μου άλλαξε για πάντα. Η λέξη χαρά είναι μικρή. Ήταν το τάμα μου που συνάντησε το θαύμα.
Από τότε κάνω πράξη κάθε χρόνο το τάμα μου. Όσο μπορώ, όπως σας είπα.
Κάθε χρόνο η ίδια διαδρομή. Μυτιλήνη – Μανταμάδος. Στην αρχή τα πόδια προχωρούν μηχανικά, αλλά όσο περνάει η ώρα αρχίζει το πραγματικό περπάτημα. Εκείνο που δεν γίνεται με τα βήματα, αλλά με τις σκέψεις. Έρχονται όλα ξανά. Οι φόβοι, οι στιγμές που λύγισες, οι ενοχές για όσα σκέφτηκες εκείνες τις δύσκολες ώρες. Γιατί σκέφτεσαι πράγματα που δεν τα λες ούτε στον εαυτό σου. Και εκεί, μέσα στη σιωπή του δρόμου, δεν έχεις πού να κρυφτείς.
Υπάρχουν στιγμές που θέλεις να σταματήσεις. Νιώθω να γίνομαι βλάσφημος. Να πεις ότι δεν έχει νόημα αυτό που κάνω τώρα, ότι πέρασε, ότι όλα είναι καλά τώρα. Αλλά ξέρεις ότι αν σταματήσεις, δεν είναι επειδή κουράστηκες. Είναι επειδή προσπαθείς να ξεχάσεις. Και αυτό δεν επιτρέπεται. Κάποια πράγματα δεν πρέπει να ξεχνιούνται, όσο κι αν πονάνε.
Στον δρόμο συνάντησα και φέτος κι άλλους ανθρώπους. Όπως κάθε χρόνο. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις πολύ με κανέναν. Βλέπεις στα πρόσωπά τους ότι κουβαλούν κάτι δικό τους. Άλλος μια αγωνία, άλλος μια απώλεια, άλλος μια ευχαριστία. Ο καθένας τον Σταυρό του.
Κάθε χρόνο η ίδια αίσθηση όταν πλησιάζω. Και φέτος, όταν άρχισε να χαράζει και ήξερα ότι πλησιάζω, δεν ένιωσα κανέναν θρίαμβο. Ένιωθα ένα βάρος να μετακινείται. Όχι να φεύγει, αλλά να αλλάζει θέση μέσα μου. Τα τελευταία μέτρα είναι τα πιο δύσκολα, γιατί ξέρεις ότι φτάνεις στον εαυτό σου, στην πίστη που και φέτος κίνησε τα πόδια σου.
Μπαίνεις μέσα στην εκκλησία και στέκεσαι μπροστά Του. Στέκεσαι μέσα στη σιωπή και νιώθεις μόνο αγάπη και ευλογία. Ανάβω το κερί μου, προσκυνώ και αμέσως επιστρέφει η εικόνα του τότε τετράχρονου γιου μου. Και μετά η σημερινή του εικόνα, ολόκληρο παλικάρι πια.
Τότε καταλαβαίνεις τι είναι το θαύμα. Δεν είναι πάντα κάτι που φαίνεται στους άλλους. Είναι ότι αυτό που φοβήθηκες πως θα χαθεί, είναι ακόμα εδώ.
Ταξιάρχη μου, σε ευχαριστώ και φέτος.
Γιάννης Κ. / Μανταμάδος
25/04/2026
