Λογισμοί και κεκοιμημένοι

Μου λέει ο λο­γι­σμός ότι μό­νον το δέκα τοις εκα­τό από τους υπό­δι­κους νε­κρούς βρί­σκον­ται σε δαι­μο­νι­κή κα­τά­στα­ση και εκεί που εί­ναι, βρί­ζουν τον Θεό, όπως οι δαί­μο­νες. Δεν ζη­τούν βο­ή­θεια, αλλά και δεν δέ­χον­ται βο­ή­θεια. Για­τί, τι να τους κά­νει ο Θεός; Σαν ένα παι­δί που απο­μα­κρύ­νε­ται από τον πα­τέ­ρα του, σπα­τα­λά­ει όλη την πε­ριου­σία του και από πάνω βρί­ζει τον πα­τέ­ρα του. Ε, τι να το κά­νει αυτό ο πα­τέ­ρας του; Οι άλ­λοι όμως υπό­δι­κοι, που έχουν λίγο φι­λό­τι­μο, αι­σθά­νον­ται την ενο­χή τους, με­τα­νο­ούν και υπο­φέ­ρουν για τις αμαρ­τί­ες τους. Ζη­τούν να βο­η­θη­θούν και βο­η­θιούν­ται θε­τι­κά με τις προ­σευ­χές των πι­στών. Τους δί­νει δη­λα­δή ο Θεός μια ευ­και­ρία, τώρα που εί­ναι υπό­δι­κοι, να βο­η­θη­θούν μέ­χρι να γί­νει η Δευ­τέ­ρα Πα­ρου­σία.

Και όπως σ’ αυ­τήν την ζωή, αν κά­ποιος εί­ναι φί­λος με τον βα­σι­λιά, μπο­ρεί να με­σο­λα­βή­σει και να βο­η­θή­σει έναν υπό­δι­κο, έτσι και αν εί­ναι κα­νείς «φί­λος» με τον Θεό, μπο­ρεί να με­σο­λα­βή­σει στον Θεό με την προ­σευ­χή του και να με­τα­φέ­ρει τους υπό­δι­κους νε­κρούς από την μια «φυ­λα­κή» σε άλλη κα­λύ­τε­ρη, από το ένα «κρα­τη­τή­ριο» σε ένα άλλο κα­λύ­τε­ρο. Ή ακό­μη μπο­ρεί να τους με­τα­φέ­ρει και σε «δω­μά­τιο» ή σε «δια­μέ­ρι­σμα».