Μνημόσυνα και προσωπική ζωή

Το κα­λύ­τε­ρο από όλα τα μνη­μό­συ­να που μπο­ρού­με να κά­νου­με για τους κε­κοι­μη­μέ­νους, εί­ναι η προ­σε­κτι­κή ζωή μας, ο αγώ­νας που θα κά­νου­με, για να κό­ψου­με τα ελατ­τώ­μα­τά μας και να λαμ­πι­κά­ρου­με την ψυχή μας. Για­τί η δική μας ελευ­θε­ρία από τα υλι­κά πράγ­μα­τα και από τα ψυ­χι­κά πάθη, εκτός από την δική μας ανα­κού­φι­ση, έχει ως απο­τέ­λε­σμα και την ανα­κού­φι­ση των κε­κοι­μη­μέ­νων προ­πάπ­πων όλης της γε­νιάς μας.

Οι κε­κοι­μη­μέ­νοι νιώ­θουν χαρά, όταν ένας από­γο­νός τους εί­ναι κον­τά στον Θεό. Αν εμείς δεν εί­μα­στε σε καλή πνευ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, τότε υπο­φέ­ρουν οι κε­κοι­μη­μέ­νοι γο­νείς μας, ο παπ­πούς μας, ο προ­πάπ­πους μας, όλες οι γε­νε­ές. «Δες τί απο­γό­νους κά­να­με!», λένε και στε­νο­χω­ριούν­ται. Αν όμως εί­μα­στε σε καλή πνευ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, ευ­φραί­νον­ται, για­τί και αυ­τοί έγι­ναν συ­νερ­γοί να γεν­νη­θού­με και ο Θεός κατά κά­ποιον τρό­πο υπο­χρε­ώ­νε­ται να τους βο­η­θή­σει.