Όταν ανακουφίζουμε τους κεκοιμημένους

Όπως ανα­κου­φί­ζου­με τους φυ­λα­κι­σμέ­νους με ανα­ψυ­κτι­κά κ.λπ. που τους πη­γαί­νου­με, έτσι και τους νε­κρούς τους ανα­κου­φί­ζου­με με τις προ­σευ­χές και τις ελεη­μο­σύ­νες που κά­νου­με για την ψυχή τους. Οι προ­σευ­χές των ζών­των για τους κε­κοι­μη­μέ­νους, τα μνη­μό­συ­να και τα κόλ­λυ­βα, εί­ναι η τε­λευ­ταία ευ­και­ρία που δί­νει ο Θεός στους κε­κοι­μη­μέ­νους να βο­η­θη­θούν, μέ­χρι να γί­νει η τε­λι­κή Κρί­ση. Μετά την δίκη, δεν θα υπάρ­χει πλέ­ον δυ­να­τό­τη­τα να βο­η­θη­θούν. Ο Θεός θέ­λει να βο­η­θή­σει τους κε­κοι­μη­μέ­νους, για­τί πο­νά­ει για την σω­τη­ρία τους, αλλά δεν το κά­νει, για­τί έχει αρ­χον­τιά. Δεν θέ­λει να δώση δι­καί­ω­μα στον διά­βο­λο να πει: «Πώς τον σώ­ζεις αυ­τόν, ενώ δεν κο­πί­α­σε;». Όταν όμως εμείς προ­σευ­χό­μα­στε για τους κε­κοι­μη­μέ­νους, Του δί­νου­με το δι­καί­ω­μα να επεμ­βαί­νει.