Σε ένα κοινόβιο μοναστήρι ζούσε ένας αδελφός που συχνά έπεφτε σε σφάλματα. Οι υπόλοιποι μοναχοί σκανδαλίζονταν και ζητούσαν από τον ηγούμενο να τον απομακρύνει.
Ο ηγούμενος όμως δεν βιαζόταν. Μια μέρα, κάλεσε όλους τους αδελφούς και τους ζήτησε να τον ακολουθήσουν. Πήγε σε έναν λάκκο και άρχισε να ρίχνει μέσα νερό με ένα τρύπιο δοχείο.
Οι μοναχοί τον κοιτούσαν απορημένοι.
«Τι κάνετε, γέροντα;» τον ρώτησαν.
Και εκείνος απάντησε:
«Προσπαθώ να γεμίσω τον λάκκο».
«Μα αυτό είναι αδύνατον», του είπαν.
Τότε ο ηγούμενος τους κοίταξε και είπε:
«Όπως αυτό που κάνω είναι μάταιο, έτσι μάταιο είναι να διορθώσουμε έναν αδελφό χωρίς αγάπη. Αν δεν γεμίσει πρώτα η καρδιά μας με έλεος, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει».
Οι μοναχοί σιώπησαν. Και από εκείνη την ημέρα άρχισαν να βλέπουν τον αδελφό τους όχι με αυστηρότητα, αλλά με κατανόηση.
Γιατί η αγάπη δεν καταδικάζει — θεραπεύει.
