Λογισμοί και κακότητα

Ο βλαμ­μέ­νος άν­θρω­πος βλαμ­μέ­να σκέ­φτε­ται, όλα τα παίρ­νει αρι­στε­ρά, όλα τα βλέ­πει ανά­πο­δα. Ενώ, όποιος έχει κα­λούς λο­γι­σμούς, ό,τι και να δει, ό,τι και να του πεις, θα βά­λει καλό λο­γι­σμό. Μια φορά ένα παι­δί δευ­τέ­ρας γυ­μνα­σί­ου ήρθε στο Κα­λύ­βι. «Τί εί­ναι, παλ­λη­κά­ρι;», του λέω. «Αυτό εί­ναι το Κα­λύ­βι του πα­τρός Παϊ­σί­ου; με ρω­τά­ει. Θέλω τον πα­τέ­ρα Πα­ΐ­σιο». «Αυτό εί­ναι, αλλά αυ­τός δεν εί­ναι εδώ· πήγε να αγο­ρά­σει τσι­γά­ρα», του λέω. «Φαί­νε­ται κά­ποιον πήγε να εξυ­πη­ρε­τή­σει», μου λέει με καλό λο­γι­σμό. «Για τον εαυ­τό του πήγε να τα αγο­ρά­σει, του λέω. Του εί­χαν τε­λειώ­σει και έκα­νε σαν τρελ­λός για τα τσι­γά­ρα. Εμέ­να με άφη­σε εδώ μόνο μου και ούτε ξέρω πότε θα γυ­ρί­ση. Αν δώ ότι αρ­γεί, θα ση­κω­θώ να φύγω». Βούρ­κω­σαν τα μά­τια του και με καλό πάλι λο­γι­σμό είπε: «Τον κου­ρά­ζου­με τον Γέ­ρον­τα». «Τί τον θέ­λεις;», τον ρω­τάω. «Την ευχή του θέλω να πάρω», μου λέει. «Τί ευχή να πά­ρεις, μωρέ! Αυ­τός εί­ναι πλα­νε­μέ­νος· δεν έχει χα­ΐ­ρι· εγώ τον ξέρω καλά. Μην πε­ρι­μέ­νεις άδι­κα, για­τί και όταν γυ­ρί­σει, θα εί­ναι νευ­ρια­σμέ­νος, ίσως εί­ναι και με­θυ­σμέ­νος, επει­δή πί­νει κιό­λας».

Αλλά εκεί­νο έβα­ζε συ­νέ­χεια καλό λο­γι­σμό. «Τέ­λος πάν­των, του λέω, εγώ θα πε­ρι­μέ­νω λίγο ακό­μη, τί θέ­λεις να του πώ;». «Έχω ένα γράμ­μα να του δώσω, μου λέει, αλλά θα πε­ρι­μέ­νω να πάρω και την ευχή του». Εί­δα­τε; Ό,τι του έλε­γα, το έπαιρ­νε με καλό λο­γι­σμό. Άλ­λοι τόσα δια­βά­ζουν, κι εκεί­νο, παι­δά­κι δευ­τέ­ρας γυ­μνα­σί­ου, και να έχη τόσο κα­λούς λο­γι­σμούς! Να του χα­λάς τον λο­γι­σμό και αυτό να φτιά­χνη κα­λύ­τε­ρο λο­γι­σμό και να βγά­ζη πιο καλό συμ­πέ­ρα­σμα. Το θαύ­μα­σα! Πρώ­τη φορά είδα τέ­τοιο πράγ­μα!