Βλάσφημοι λογισμοί

Οι βλά­σφη­μοι λο­γι­σμοί εί­ναι όλοι του δια­βό­λου και δεν φέ­ρει καμ­μία ευ­θύ­νη ο άν­θρω­πος, όταν δεν τους δέ­χε­ται. Με βλά­σφη­μους λο­γι­σμούς βα­σα­νί­ζει ο διά­βο­λος συ­νή­θως τους πολύ ευ­λα­βείς και πολύ ευαί­σθη­τους. Με­γα­λο­ποιεί την πτώ­ση τους, για να τους θλί­βει και εάν δεν κα­τορ­θώ­σει να τους φέ­ρει σε από­γνω­ση, ώστε να αυ­το­κτο­νή­σουν, προ­σπα­θεί του­λά­χι­στον να τους τρελ­λά­νει και να τους αχρη­στέ­ψει. Και εάν δεν μπο­ρέ­σει να κά­νει ούτε και αυτό, τον ευ­χα­ρι­στεί να τους φέ­ρει έστω μία με­λαγ­χο­λία. Μπο­ρεί όμως και ο άν­θρω­πος να φέ­ρει ευ­θύ­νη για τους βλά­σφη­μους λο­γι­σμούς που έχει όταν: α) κά­νει άσκη­ση με υπε­ρη­φά­νεια και β) όταν ασχο­λεί­ται με δογ­μα­τι­κά θέ­μα­τα, χω­ρίς να έχει τέ­τοιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Οι βλά­σφη­μοι λο­γι­σμοί έρ­χον­ται πολ­λές φο­ρές και από φθό­νο του δια­βό­λου.