Λογισμοί και πνευματική ζωή

Κά­ποιος κο­σμι­κός είχε φτιά­ξει σπί­τι σε ένα ήσυ­χο μέ­ρος. Αρ­γό­τε­ρα από την μία με­ριά έγι­νε γκα­ράζ, από την άλλη δρό­μος και από την άλλη ένα κο­σμι­κό κέν­τρο. Μέ­χρι τα με­σά­νυ­χτα ντα­ού­λια. Δεν μπο­ρού­σε ο καη­μέ­νος να κοι­μη­θεί, έβα­ζε ωτα­σπί­δες στ’ αυ­τιά, άρ­χι­σε να παίρ­νει και χά­πια. Κόν­τευε να τρελ­λα­θεί. Ήρθε και με βρή­κε. «Γέ­ρον­τα, αυτό και αυτό, μου λέει, δεν μπο­ρού­με να ησυ­χά­σου­με. Τί να κάνω; Σκέ­φτο­μαι να φτιά­ξω άλλο σπί­τι». «Να βά­λεις καλό λο­γι­σμό, του λέω. Να σκέ­φτε­σαι, αν γι­νό­ταν πό­λε­μος και στο γκα­ράζ εφτί­α­χναν τα τάνκς, δί­πλα ήταν νο­σο­κο­μείο και έφερ­ναν τα ασθε­νο­φό­ρα τους τραυ­μα­τί­ες και εσέ­να σου έλε­γαν: «Κά­θη­σε εδώ. Σου εξα­σφα­λί­ζου­με την ζωή, δεν θα σε πει­ρά­ξου­με. Μπο­ρείς να βγαί­νεις από το σπί­τι σου ελεύ­θε­ρα μόνο στην ακτί­να που εί­ναι κτι­σμέ­να αυτά, για­τί εκεί δεν θα πέ­σει σφαί­ρα» ή «Να μεί­νεις στο σπί­τι σου και δεν θα σε ενο­χλή­σει κα­νείς», μι­κρό πράγ­μα θα ήταν αυτό; Δεν θα το θε­ω­ρού­σες ευ­λο­γία;

Γι’ αυτό τώρα να πεις: «Δόξα σοι ο Θεός, δεν γί­νε­ται πό­λε­μος, ο κό­σμος εί­ναι καλά και κά­νει τις δου­λειές του. Στο γκα­ράζ, αντί τάνκς φτιά­χνουν τα αυ­το­κί­νη­τά τους οι άν­θρω­ποι. Δόξα σοι ο Θεός, δεν υπάρ­χει νο­σο­κο­μείο, τραυ­μα­τί­ες κ.λπ. Δεν περ­νούν τάνκς, αυ­το­κί­νη­τα περ­νούν και οι άν­θρω­ποι τρέ­χουν στις δου­λειές τους». Αν φέ­ρεις έτσι καλό λο­γι­σμό, θα έρ­θει η δο­ξο­λο­γία μετά». Κα­τά­λα­βε ο καη­μέ­νος, ότι όλη η βάση εί­ναι η σω­στή αν­τι­με­τώ­πι­ση και έφυ­γε ανα­παυ­μέ­νος. Τα αν­τι­με­τώ­πι­σε σιγά-σιγά με κα­λούς λο­γι­σμούς, πέ­τα­ξε και τα χά­πια και κοι­μό­ταν χω­ρίς δυ­σκο­λία. Βλέ­πεις με έναν καλό λο­γι­σμό πώς τα­κτο­ποιεί­ται κα­νείς;