Η “κοσμική” λογική

Η κο­σμι­κή λο­γι­κή εί­ναι για έναν καλό άν­θρω­πο που δεν πι­στεύ­ει. Εκεί­νος όμως που πι­στεύ­ει, αν­τι­με­τω­πί­ζει πνευ­μα­τι­κά τα διά­φο­ρα θέ­μα­τά του. Τα τα­κτο­ποιεί με την ”πνευ­μα­τι­κή” λο­γι­κή. Η κο­σμι­κή λο­γι­κή κου­ρά­ζει το μυα­λό και απο­δυ­να­μώ­νει τις σω­μα­τι­κές δυ­νά­μεις, πε­ριο­ρί­ζει την καρ­διά, ενώ η πνευ­μα­τι­κή λο­γι­κή της δί­νει ευ­ρύ­τη­τα. Το μυα­λό, όταν χρη­σι­μο­ποιεί­ται σω­στά, μπο­ρεί να κεν­τή­σει την καρ­διά και να την βο­η­θή­σει. Όταν ο νους πάει στην καρ­διά και συ­νερ­γα­στεί με την καρ­διά, κάθε ερ­γα­σία που κά­νου­με παύ­ει να εί­ναι μια ερ­γα­σία μόνο λο­γι­κή. Η λο­γι­κή εί­ναι χά­ρι­σμα. Την λο­γι­κή όμως αυτή, πρέ­πει να την αγιά­σου­με…