Έλεγαν οι άγιοι Πατέρες του Σινά ότι ο μοναχός οφείλει να πορεύεται με διάκριση, ταπείνωση και αδιάλειπτη μνήμη Θεού, διότι χωρίς αυτά η άσκηση γίνεται άκαρπη και η καρδιά εύκολα σκοτίζεται.
«Κάποιος γέροντας είπε: Όπως ο ταξιδιώτης που χάνει τον δρόμο του στην έρημο, έτσι και η ψυχή που χάνει την προσευχή και την αυτομεμψία, περιπλανάται χωρίς σκοπό. Όταν όμως επιστρέψει στην ησυχία και επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου με δάκρυα, τότε βρίσκει πάλι τον δρόμο της.
Μην εμπιστεύεσαι, έλεγε, τη δύναμή σου ούτε τη γνώση σου, αλλά να κάθεσαι πάντοτε ενώπιον του Θεού σαν να μην γνωρίζεις τίποτε, και τότε θα σου αποκαλυφθεί η σοφία που δεν διδάσκεται από ανθρώπους.
Διότι ο Θεός δεν ζητά πολλά λόγια, αλλά καρδιά συντετριμμένη και πνεύμα ταπεινό· και εκεί όπου υπάρχει ταπείνωση, εκεί αναπαύεται η χάρη Του σαν δροσιά επάνω στη γη της ερήμου.»
