Διάκριση και πνευματικός αγώνας

Ήταν κά­ποιος, που άρ­χι­σε να κά­νει 3.000 με­τά­νοιες κάθε μέρα! Κά­ποιος φί­λος του είπε: Μην κά­νεις τό­σες πολ­λές με­τά­νοιες, θα πά­θεις πρό­βλη­μα! Οι άλ­λοι κά­νουν 150 με­τά­νοιες, εσύ για­τί κά­νεις τό­σες πολ­λές; Εκεί­νος όμως επέ­με­νε: Όχι δεν θα πάθω τί­πο­τα! Εξάλ­λου θέλω να φτά­σω σε με­γά­λα πνευ­μα­τι­κά μέ­τρα! Και το απο­τέ­λε­σμα ήταν, μέσα σε 3 μή­νες να πά­θει με­τά­θε­ση σπον­δύ­λου. Έπα­θε τρο­με­ρή ζη­μιά, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρεί, να ξα­να­κά­νει με­τά­νοιες στη ζωή του! Και του εμ­φα­νί­ζε­ται μια μέρα ο διά­βο­λος στον ύπνο και του λέει: Βλέ­πεις τα καλά παι­διά πως παίρ­νουν πρό­ω­ρα σύν­τα­ξη! Κα­τα­λά­βα­τε; Τον δού­λευε κιό­λας ο διά­βο­λος, διό­τι δεν μπο­ρού­σε να κά­νει άλλο με­τά­νοιες. Τέ­τοια εί­δους άσκη­ση θέ­λει να κά­νου­με ο διά­βο­λος. Να κά­νου­με υπερ­βο­λι­κά και πα­λα­βά πράγ­μα­τα, ώστε να πά­θου­με τέ­τοια ζη­μιά, που να μην μπο­ρού­με να κά­νου­με τί­πο­τα σε όλη την υπό­λοι­πη ζωή μας. Κα­λύ­τε­ρα λοι­πόν να κά­νου­με λί­γες και κα­λές με­τά­νοιες, παρά πολ­λές προ­κα­λών­τας βλά­βη στην υγεία μας.