Περί αγάπης

Εξο­μο­λό­γη­σα ένα παι­δί 23 ετών από την Νά­ου­σα, που επι­χεί­ρη­σε 6 φο­ρές να αυ­το­κτο­νή­σει. Αλλά την τε­λευ­ταία στιγ­μή, πάν­τα τον προ­λα­βαί­να­νε και τον πή­γαι­ναν στα νο­σο­κο­μεία. Όταν κά­ποια μέρα πήγα στην Νά­ου­σα, για να το εξο­μο­λο­γή­σω με ενη­μέ­ρω­σαν, ότι το προ­η­γού­με­νο βρά­δυ αυ­το­κτό­νη­σε. Πήρε ισχυ­ρά πον­τι­κο­φάρ­μα­κα και μέ­χρι να τον πάνε στο νο­σο­κο­μείο, ξε­ψύ­χη­σε. Την 7η φορά τα κα­τά­φε­ρε… Τον γλύ­τω­σε ο Θεός τό­σες φο­ρές για να με­τα­νο­ή­σει, αλλά και δεν βρέ­θη­κε ούτε ένας, να πα­ρη­γο­ρή­σει και να στη­ρί­ξει ψυ­χο­λο­γι­κά το παι­δί αυτό. Αν­τί­θε­τα όλοι εκεί τον κα­τη­γο­ρού­σαν και τον κο­ροϊ­δευαν. Έχου­με χρέ­ος σαν Χρι­στια­νοί να στη­ρί­ξου­με με αγά­πη, τον κάθε συ­νάν­θρω­πό μας. Δυ­στυ­χώς κα­ταν­τή­σα­με να βο­η­θά­με και να αγα­πά­με, μόνο όταν έχου­με κά­ποιο συμ­φέ­ρον…