Στα βόρεια της Σκύρου, στην απομονωμένη και εντυπωσιακή περιοχή Πουριά, το τοπίο διατηρεί ακόμη ζωντανά τα ίχνη μιας παλαιάς βιοτεχνικής και λατρευτικής παρουσίας του νησιού. Εκεί, ανάμεσα σε κάθετους βράχους και φυσικούς σχηματισμούς που «ανοίγουν» προς τη θάλασσα, αποκαλύπτεται μια ιστορία που ενώνει τη φύση, την ανθρώπινη εργασία και την πίστη.
Από την αρχαιότητα, στην περιοχή λειτουργούσαν λατομεία πωρόλιθου, του μαλακού ασβεστιτικού πετρώματος που αποτέλεσε βασικό δομικό υλικό για τη Σκύρο επί αιώνες. Οι χαρακτηριστικές τομές στους βράχους και τα ίχνη εξόρυξης μαρτυρούν μια μακρά παράδοση χειρωνακτικής εργασίας, η οποία έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στο τοπίο.
Μέσα σε αυτό το ιδιαίτερο περιβάλλον δεσπόζει το μικρό ξωκκλήσι του Αγίου Νικολάου στα Πουριά, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αναγνωρίσιμα εκκλησάκια της Σκύρου. Χτισμένο κυριολεκτικά στη βάση ενός μεγάλου βράχου, μοιάζει σαν να έχει «γεννηθεί» από την ίδια την πέτρα, σε μια απόλυτη αρμονία με το φυσικό περιβάλλον. Η σημερινή του μορφή τοποθετείται χρονικά γύρω στο 1806, διατηρώντας μέχρι σήμερα την απλότητα και τη λιτότητα της νησιωτικής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής.
Η εικόνα του εντυπωσιάζει τον επισκέπτη, δεν είναι εύκολο να διακρίνει κανείς αν ο βράχος προστατεύει το εκκλησάκι ή αν το εκκλησάκι είναι μέρος του ίδιου του βράχου. Αυτή η αίσθηση ενότητας με τη φύση δημιουργεί ένα μοναδικό αίσθημα κατάνυξης και προσευχής.Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο εξωτερικός χώρος του ξωκλησιού. Πάνω στον βράχο, μέσα σε σχισμές και μικρές εσοχές της πέτρας, οι επισκέπτες αφήνουν εικόνες, κομποσκοίνια, σταυρουδάκια και μικρά τάματα. Ο βράχος μετατρέπεται έτσι σε ένα ζωντανό προσκυνητάρι, όπου η προσωπική πίστη του ανθρώπου «συναντά» τη μόνιμη παρουσία της φύσης.
Η συνήθεια αυτή συνδέεται με παλαιές λαϊκές παραδόσεις αφιερωμάτων και ευχαριστιών, ιδιαίτερα σε ναούς αφιερωμένους στον Άγιο Νικόλαο, προστάτη των ναυτικών. Οι άνθρωποι των νησιών συνήθιζαν να αφήνουν μικρά προσωπικά αντικείμενα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη σωτηρία τους στη θάλασσα ή ως προσευχή για προστασία στα ταξίδια τους.
Στα Πουριά, όμως, τα αφιερώματα αυτά αποκτούν έναν σχεδόν φυσικό χαρακτήρα. Δεν τοποθετούνται απλώς σε ένα εκκλησιαστικό χώρο, αλλά ενσωματώνονται στο ίδιο το τοπίο, δημιουργώντας μια μοναδική σύνθεση ανάμεσα στην πέτρα, την πίστη και τη μνήμη. Έτσι, ο τόπος γίνεται όχι μόνο σημείο λατρείας, αλλά και ζωντανή μαρτυρία της σχέσης του ανθρώπου με το Θεό και την κτίση του.
