Περί αδικίας

Άλλο η αν­τί­δρα­σή μας όταν αδι­κού­μα­στε υλι­κά και άλλο όταν αδι­κού­μα­στε πνευ­μα­τι­κά. Αν η αδι­κία εί­ναι υλι­κή, μπο­ρεί κα­νείς και να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί, όχι για να απο­κα­τα­στα­θεί υλι­κώς, αλλά να απο­δεί­ξει ότι δεν πρέ­πει να ”σκο­τώ­νου­με” την Αλή­θεια. Αυτή η δια­μαρ­τυ­ρία που γί­νε­ται με Θείο Φόβο και τα­πεί­νω­ση συ­νί­στα­ται. Αν όμως η αδι­κία εί­ναι πνευ­μα­τι­κή π.χ. συ­κο­φαν­τία, επει­δή αυ­τός που την δια­πράτ­τει εί­ναι κυ­ριευ­μέ­νος από με­γά­λα δαι­μό­νια και δεν πρό­κει­ται να υπο­χω­ρή­σει, αντί άλ­λης απαν­τή­σε­ως, να εί­ναι η από­λυ­τη σιω­πή μας. Έτσι παίρ­νου­με τη μορ­φή της απο­λύ­του σταυ­ρώ­σε­ως. Σταυ­ρω­νό­μα­στε πάνω σ’ αυτό το βαρύ σταυ­ρό και πε­ρι­μέ­νου­με δια της προ­σευ­χής μας, ο ίδιος ο Θεός να μι­λή­σει και να ενερ­γή­σει. Εάν όμως μι­λή­σου­με, τότε ο Θεός ούτε θα μι­λή­σει, ούτε θα ενερ­γή­σει, διό­τι εμείς πή­ρα­με τη θέση του κρι­τού και του δι­κα­στού…