Η “εσωτερική” εργασία

Όταν αρ­χί­σει να κά­νει κά­ποιος εσω­τε­ρι­κή ερ­γα­σία, πα­ρα­κο­λου­θεί τον εαυ­τόν του, προ­σπα­θεί να διώ­χνει τους κα­κούς λο­γι­σμούς και να καλ­λιερ­γεί τους κα­λούς. Συ­νε­χί­ζον­τας αυ­τήν την προ­σπά­θεια, φτά­νει μετά από ένα χρο­νι­κό διά­στη­μα, να έχει μόνο κα­λούς λο­γι­σμούς. Από το διά­στη­μα που είχε τους κα­κούς λο­γι­σμούς στον κό­σμο, θα εξαρ­τη­θεί και το διά­στη­μα που θα χρεια­στεί για να φύ­γουν. Στην συ­νέ­χεια, σιγά – σιγά, στα­μα­τούν και οι κα­λοί λο­γι­σμοί και φτά­νει σε ένα ”ά­δεια­σμα”.

Αυτό που βο­η­θά­ει για να φτά­σει κα­νείς σ΄αυτό το ”ά­δεια­σμα” εί­ναι η πνευ­μα­τι­κή με­λέ­τη, η αδιά­λει­πτη προ­σευ­χή, η σιω­πή και η φι­λό­τι­μη άσκη­ση. Στη συ­νέ­χεια περ­νά μία πε­ρί­ο­δο, που δεν έχει ούτε κα­λούς, ούτε κα­κούς λο­γι­σμούς. Αυτή η φάση φέρ­νει και κά­ποια ανη­συ­χία στην ψυχή και ο άν­θρω­πος αρ­χί­ζει να ανα­ρω­τιέ­ται: «Τί συμ­βαί­νει; Τί γί­νε­ται τώρα; Είχα κα­κούς λο­γι­σμούς, έφυ­γαν ήρ­θαν κα­λοί. Τώρα δεν έχω ούτε κα­κούς, ούτε κα­λούς». Μετά από αυτό το ”ά­δεια­σμα”, γε­μί­ζει ο νους με την Θεία Χάρη και έρ­χε­ται ο Θεί­ος φω­τι­σμός.