Κακό και εκδίκηση

Όταν κά­ποιος ρί­ξει στο σκυ­λί μια πέ­τρα, πολ­λές φο­ρές ο σκύ­λος αντί να χυ­θεί σ΄ αυ­τόν που την έρι­ξε, ορμά και δαγ­κώ­νει την πέ­τρα. Έτσι κά­νου­με και εμείς. Βά­ζει ο πει­ρα­σμός (διά­βο­λος) κά­ποιον άλλο να μας πει­ρά­ξει, είτε με λόγο είτε με φέρ­σι­μο και εμείς αντί να τα βά­ζου­με με εκεί­νον που έρι­ξε την πέ­τρα, δηλ. τον πει­ρα­σμό, δαγ­κώ­νου­με την πέ­τρα, δηλ. τον συ­νάν­θρω­πο, που χρη­σι­μο­ποί­η­σε ο μι­σό­κα­λος ως πέ­τρα. Και ποιός ξέ­ρει τάχα τι γέ­λιο κά­νει ο πει­ρα­σμός και πως θα μας κο­ροϊ­δεύ­ει, όταν τα βλέ­πει αυτά. Εν ώρα πει­ρα­σμού, εμείς πρέ­πει να έχου­με υπο­μο­νή και προ­σευ­χή. Ο πει­ρα­σμός ξέ­ρε­τε τι μά­στο­ρας εί­ναι; Τα ελά­χι­στα τα κά­νει με­γά­λα. Ο πει­ρα­σμός αδη­μο­νεί, στε­νο­χω­ρεί­ται και δη­μιουρ­γεί πο­λέ­μους. Ξέ­ρει πολ­λές τέ­χνες και φέ­ρει τον άν­θρω­πο σε αμ­φι­βο­λία. Γι’ αυτό έχου­με πολ­λά ναυά­για.

Η προ­στα­σία του Θεού αδυ­να­τεί (εξα­σθε­νί­ζει) τον πει­ρα­σμό. Όταν έχε­τε πει­ρα­σμούς τότε κα­τέρ­χε­ται και η Χάρη του Θεού. Όταν δο­κι­μά­ζει κά­ποιος πει­ρα­σμούς, δια­πι­στώ­νει την αδυ­να­μία του, τα­πει­νώ­νε­ται και ελ­κύ­ει την Χάρη του Θεού. Να μην σας επη­ρε­ά­ζουν οι άνε­μοι των πει­ρα­σμών, δεν μπο­ρούν να σας κά­νουν τί­πο­τα…