Μέριμνα και πνευματική ζωή

Ένα παι­δά­κι, όταν παί­ζει και εί­ναι αφο­σιω­μέ­νο στα παι­χνί­δια του, ούτε καν κα­τα­λα­βαί­νει, όταν ο πα­τέ­ρας του εί­ναι δί­πλα και το χαϊ­δεύ­ει. Λίγο αν δια­κό­ψει τα παι­χνί­δια του, τότε θα το κα­τα­λά­βει. Έτσι και όταν έχου­με μέ­ρι­μνα, δεν μπο­ρού­με να κα­τα­λά­βου­με την αγά­πη του Θεού. Ο Θεός δί­νει και δεν το αι­σθα­νό­μα­στε. Πρό­σε­ξε, να μην σπα­τα­λάς τις πο­λύ­τι­μες δυ­νά­μεις σου σε πε­ριτ­τές μέ­ρι­μνες και μά­ταια πράγ­μα­τα, που θα γί­νουν όλα σκό­νη μια μέρα. Τότε και σω­μα­τι­κά κου­ρά­ζε­σαι και τον νου σου σκορ­πάς άσκο­πα και μετά δί­νεις την κού­ρα­σή σου με τα χα­σμου­ρη­τά στον Θεό την ώρα της προ­σευ­χής, σαν την θυ­σία που έκα­νε ο Κάϊν. Επό­με­νο εί­ναι τότε και η εσω­τε­ρι­κή σου κα­τά­στα­ση να εί­ναι κα­τά­στα­ση ”Κάϊν”, με άγ­χος και ανα­στε­ναγ­μούς που θα τα προ­κα­λεί το ταγ­κα­λά­κι, που θα εί­ναι δί­πλα σου.