Η Μνήμη του Θεού

Μνή­μη Θεού ση­μαί­νει ότι ο νους εί­ναι στον Θεό, ζει ο άν­θρω­πος τον Θεό, οπό­τε βλέ­πει παν­τού τον Θεό. Αυ­τός που κα­τορ­θώ­νει να έχει συ­νέ­χεια τον νου του στον Θεό, αι­σθά­νε­ται συ­νέ­χεια την πα­ρου­σία του Θεού και συγ­κλο­νί­ζε­ται από ευ­γνω­μο­σύ­νη, για­τί όλα τα βλέ­πει ως ευ­λο­γία του Θεού. Μια μα­τιά να ρί­ξει γύρω του, κα­τα­λα­βαί­νει, ότι ο Θεός πα­ρα­κο­λου­θεί όχι μόνο τον άν­θρω­πο, αλλά και όλο το σύμ­παν και στις πιο μι­κρές και ασή­μαν­τες λε­πτο­μέ­ρειες. Όπου να κοι­τά­ξει, βλέ­πει τα με­γα­λεία του Θεού. Ρί­χνει μια μα­τιά στον ου­ρα­νό και αλ­λοιώ­νε­ται από την πα­ρου­σία του Θεού. Ρί­χνει μια μα­τιά στην γη, βλέ­πει τα που­λιά, τα δέν­δρα και βλέ­πει τον Θεό, τον Δη­μιουρ­γό τους. Αυτό εί­ναι και προ­σευ­χή, εί­ναι και μνή­μη του Θεού.