Πνευματική ζημία

Το ταγ­κα­λά­κι, όταν δει, ότι δεν μπο­ρεί να κά­νει άλλη ζη­μιά στον αγω­νι­στή, κοι­τά­ει πώς να τον αχρη­στέ­ψει με ασή­μαν­τα πράγ­μα­τα. Ύστε­ρα, να ξέ­ρεις ότι υπάρ­χουν και μι­κρά ταγ­κα­λά­κια, που κά­νουν όμως με­γά­λη ζη­μιά. Μια φορά ρώ­τη­σαν ένα μι­κρό ταγ­κα­λά­κι: «Τάχα τί μπο­ρείς να κά­νεις εσύ;». «Εγώ τί μπο­ρώ να κάνω; Πάω και μπερ­δεύω τις κλω­στές στις μο­δί­στρες, στους τσαγ­κά­ρη­δες, απάν­τη­σε, και τους κάνω να θυ­μώ­νουν». Τα με­γα­λύ­τε­ρα σκάν­δα­λα γί­νον­ται από τι­πο­τέ­νια πράγ­μα­τα, όχι μόνο σ’ εμάς, αλλά με­ρι­κές φο­ρές και στα κρά­τη. Στους πνευ­μα­τι­κούς αν­θρώ­πους δεν υπάρ­χουν σο­βα­ρές αφορ­μές για σκάν­δα­λα· από τα μι­κρά παίρ­νει ο διά­βο­λος αφορ­μή. Τσα­κί­ζει τον άν­θρω­πο ψυ­χι­κά με κάτι χαζά, παι­δι­κά πράγ­μα­τα, οπό­τε κά­νει την καρ­διά του, όπως εκεί­νος θέ­λει και μέ­νει μετά κα­νείς ένα κού­τσου­ρο…