Οι λέξεις του Χριστού επί τυο Σταυρού

Ο Χρι­στός, στις πρώ­τες 3 ώρες πάνω στο Σταυ­ρό τα­κτο­ποιεί 3 πράγ­μα­τα: α) ζητά από το Θεό Πα­τέ­ρα να συγ­χω­ρέ­σει όλους όσους τον Σταύ­ρω­σαν δηλ. όλους τους Ρω­μαί­ους στρα­τιώ­τες, για­τί δεν γνώ­ρι­ζαν τι έκα­ναν και όχι τους ηθι­κούς αυ­τουρ­γούς Πι­λά­τος, Καϊ­ά­φας, Άν­νας, Γραμ­μα­τείς και Φα­ρι­σαί­ους, διό­τι εκεί­νοι λίγο-πολύ γνώ­ρι­ζαν τι έκα­ναν β) την σω­τη­ρία του Δυ­σμά, τον εκ του δε­ξιά λη­στή, ο οποί­ος ανα­γνώ­ρι­σε στο πρό­σω­πο του Χρι­στού, τον Κύ­ριο και Σω­τή­ρα του και γ) την τα­κτο­ποί­η­ση και την ανά­θε­ση της Πα­να­γί­ας από το Χρι­στό στα χέ­ρια του Αγί­ου Ιω­άν­νου του Θε­ο­λό­γου.

Στις υπό­λοι­πες 3 ώρες, ο Χρι­στός λέει άλ­λους 3 λό­γους: α) ανα­ρω­τιέ­ται (η αν­θρώ­πι­νη φύση) αν ο Θεός Πα­τέ­ρας τον εγ­κα­τέ­λει­ψε β) ανα­φω­νεί το ”Δι­ψώ” και οι στρα­τιώ­τες αντί για νερό του προ­σφέ­ρουν ξύδι και γ) εκ­φω­νεί το ”Τε­τέ­λε­σται”, ότι δηλ. ολο­κλη­ρώ­θη­κε η σω­τη­ρία του αν­θρώ­που. Μετά από όλα αυτά, ο Χρι­στός στις 3 το από­γευ­μα, έρι­ξε μια μα­τιά προς τον ου­ρα­νό και ανα­βόη­σε με όση δύ­να­μη είχε: Πά­τερ εις χεί­ρας Σου, πα­ρα­τί­θη­μι το πνεύ­μα Μου. Και στη συ­νέ­χεια εξέ­πνευ­σε… Ο Χρι­στός στις 6 ώρες που ήταν πάνω στο Σταυ­ρό, είπε 7 λό­γους, με βα­θιά νο­ή­μα­τα, οι οποί­οι απο­τέ­λε­σαν μυ­στι­κή θε­ο­λο­γία.