Η μετάνοια

Υπάρ­χει και με­τά­νοια χω­ρίς την προ­αί­ρε­σή μας. Εί­ναι η αναγ­κα­στι­κή με­τά­νοια. Σου ζη­τάω δηλ. να με συγ­χω­ρέ­σεις για ένα κακό που σου έκα­να, για να γλυ­τώ­σω τις συ­νέ­πειες, αλλα εσω­τε­ρι­κά δεν αλ­λά­ζω. Ο δια­βο­λε­μέ­νος άν­θρω­πος κά­νει δή­θεν ότι με­τά­νοιω­σε και πη­γαί­νει με πο­νη­ριά, βά­ζει με­τά­νοιες με προ­σποι­η­τή κα­λο­σύ­νη, για να πλα­νέ­σει τους άλ­λους. Αλλά και το να πάει κα­νείς να πει τις αμαρ­τί­ες του στον πνευ­μα­τι­κό, για­τί φο­βά­ται μή­πως πάει στην κό­λα­ση και αυτό δεν εί­ναι με­τά­νοια. Για­τί δεν εί­ναι ότι με­τα­νο­εί για τις αμαρ­τί­ες του, αλλά το θέμα εί­ναι, να μην πάει στην κό­λα­ση! Με­τά­νοια πραγ­μα­τι­κή εί­ναι πρώ­τα να συ­ναι­σθαν­θεί ο άν­θρω­πος το σφάλ­μα του, να πο­νέ­σει, να ζη­τή­σει συγ­χώ­ρε­ση από τον Θεό και μετά να εξο­μο­λο­γη­θεί. Έτσι θα έρ­θει η Θεία πα­ρη­γο­ριά. Γι’ αυτό πάν­τα συ­νι­στώ με­τά­νοια και εξο­μο­λό­γη­ση. Μό­νον εξο­μο­λό­γη­ση ποτέ δεν συ­νι­στώ.