Περί ευαισθησίας

Η ευαι­σθη­σία εί­ναι φυ­σι­κό χά­ρι­σμα, αλλά κα­τορ­θώ­νει δυ­στυ­χώς ο διά­βο­λος να το εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται. Έναν ευαί­σθη­το άν­θρω­πο τον κά­νει συ­χνά να με­γα­λο­ποιεί τα πράγ­μα­τα, για να μην μπο­ρεί να ση­κώ­σει κά­ποια δυ­σκο­λία η να την ση­κώ­νει για λίγο και μετά να κάμ­πτε­ται, να απο­γο­η­τεύ­ε­ται, να τα­λαι­πω­ρεί­ται και τε­λι­κά να σα­κα­τεύ­ε­ται. Αν αξιο­ποι­ή­σει την κλη­ρο­νο­μι­κή ευαι­σθη­σία, θα γί­νει Ου­ρά­νια, αν όμως αφή­σει να την εκμε­ταλ­λευ­τεί ο διά­βο­λος, θα πάει χα­μέ­νη. Έτσι πε­τά­ει τα δώρα του Θεού και αντί να ευ­γνω­μο­νεί τον Θεό, τα παίρ­νει όλα ανά­πο­δα…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης