Στην πορεία μας, ο Σταυρός του Κυρίου μας αποτελεί σύμβολο ελπίδας και προστασίας. Συνεχίζουμε τον δρόμο μας λουσμένο μέσα από τις χαρισματικές και ευεργετικές ενέργειές Του σε όλους τους τομείς δράσης της εκκλησιαστικής μας πορείας.
Πλούσιες εκδηλώσεις, ιδιαίτερα με τις ακολουθίες μας το βράδυ, στους εδώ χώρους της Πατριαρχικής Σχολής. Οι ιεροσπουδαστές μας ψάλλουν μελωδικότατα, αφού o Θεός τους χάρισε αυτό το δώρο να έχουν μελωδικές φωνές. Τί θαύμα και τι θεϊκή επέμβαση! Βρισκόμαστε στο κέντρο της Αφρικανικής Ηπείρου κι ο Θεός των πάντων είναι μαζί μας και μέσα μας. Θείες λειτουργίες κι’ εμείς εδώ, μέσα σ’ αυτό τον ξεχωριστό χώρο με τους ιεροσπουδαστές μας, εκτός της Κένυας, είχαμε όπως πάντα και τους υπόλοιπους από Τανζανία, Ουγκάντα και Ρουάντα! Τόσες φωνές ανδρικές ενωμένες σαν μια συμφωνία μυστηριακή που ξεφεύγουμε από τα μάταια τα προσωρινά και τα άσχετα.
Το ίδιο συνέβη και χθες με τους μαθητές του Δημοτικού σχολείου. Ακολούθησε η Θεία Λειτουργία στα Αγγλικά, Ελληνικά, Σουαχίλι και Κικούγιου, με όλους να συμμετέχουν με χορωδιακό ύφος και περισσή κατάνυξη.
Την επομένη, συνέχισα τις δραστηριότητές μου με το για χρόνια τώρα καθορισμένο πρόγραμμά μου. Διδασκαλία στην Πατριαρχική μας Σχολή, ακολουθίες πρωί και βράδυ, λειτουργίες τόσο εδώ όσο και στις ενορίες των περιχώρων αλλά ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Κένυας.
Φυσικά, οι κηδείες σχεδόν κάθε εβδομάδα αλλά και οι γάμοι και οι βαπτίσεις μικρών και μεγάλων. Χωρίς υπερβολή, επαναλαμβάνω ότι το πρόγραμμα αυτό των καθημερινών εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων με ξεκουράζουν και με αναπαύουν σωματικά και πνευματικά, εσωτερικά με τροφοδοτούν και με ενισχύουν.
Τι συγκίνηση όταν, την Κυριακή που μας πέρασε, λειτούργησα πρώτα και μετά είχα συνάντηση με πιστούς των γύρω περιοχών. Τους έδωσα μηνύματα ενισχυτικά με πατρική αγάπη κι αυτοί, με ενίσχυσαν με τη διαβεβαίωση ότι θα συνεχίσουν να βρίσκονται πάντα δίπλα στον Επίσκοπό τους για το καλό της Εκκλησίας μας.
Και το Σάββατο η συνάντηση με τους κατηχητές και τις κατηχήτριες. Και οι πρεσβυτέρες μας κι αυτές μαζί με όλους με τις δικές τους εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες, βρίσκουν ευκαιρίες και χρόνο και μας συμπαρίστανται σ’ όλες αυτές τις εκδηλώσεις και δηλώνουν ότι θα είναι εκεί στην πρώτη γραμμή μαζί με τους πατέρες μας για να μας δώσουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν μέσα από την δική τους διακονία και προσφορά, για να μεταφέρουν μηνύματα αισιόδοξα στους γύρω τους και αυτούς που υπηρετούν με τόσους κόπους.
Πόσο σημαντικό είναι να παραδεχθούμε και να το δεχθούμε σαν μία αληθινή πραγματικότητα το γεγονός της σταυρώσεως του Κυρίου μας. Να αποδεχθεί, δηλαδή, ο καθένας και να δηλώσει με βαθιά πεποίθηση πως ο Χριστός ανέβηκε στο Σταυρό για τις δικές μου αμαρτίες, για τα πάθη και τις αδυναμίες μου.
Συνηθίζω, κυρίως παραστατικά, όταν κηρύττω, ιδιαίτερα στις κηδείες, να δείχνω με το χέρι μου τον σταυρωμένο Χριστό για να μπορέσει o κόσμος να το αντιληφθεί και να το καταλάβει, να το χωνέψει: αυτός είναι ο Βασιλεύς, ο εξουσιαστής και ο δημιουργός του κόσμου. Όταν το συνειδητοποιήσουμε, αλήθεια, πόσο υπεύθυνοι θα είμαστε απέναντι σ’ αυτό το εκούσιο πάθος του Κυρίου μας, αφού καθημερινά, με τις αμαρτίες μας, Τον πληγώνουμε και Τον περιφρονούμε, ενώ τώρα, με την στάση μας αυτή την εφάμαρτη, είμαστε καταδικασμένοι και δέσμιοι με τις ατέλειες μας και τα παραπτώματά μας.
Ατενίζω τον σταυρό και αισθάνομαι ένοχος γι’ αυτό που πράττω και ζω καθημερινά, που ο ίδιος ο Χριστός έπαθε για μένα προσωπικά. Και μένω άναυδος και διερωτώμαι για το δράμα αυτό του Κυρίου μας που το έκανε και μόνο για να δώσει ζωή σε μας. Τόση ταπείνωση, τόση μακροθυμία, τόση αγάπη για μας τα πλάσματα Του! Ήταν μια πράξη θυσίας για όλο τον κόσμο με παγκόσμια εμβέλεια, αφού αγκάλιασε όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών, κάθε προέλευσης και καταγωγής.
Είναι ένα θαύμα πώς Εκείνος καταδέχθηκε όχι μόνο να θυσιασθεί για μας, αλλά και να μας ενώσει μαζί Του. Είχαμε απόλυτη ανάγκη της ένωσης αυτής, αφού με τον τρόπο αυτό νικήσαμε τους εαυτούς μας ως δέσμιους και φυλακισμένους. Και είναι αυτό το δώρο της αθανασίας που μάς δωρίζει ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ότι είμαστε αθάνατοι και ελεύθεροι.
Αυτός λοιπόν ο Σταυρός του Κυρίου μας, όσο κι αν πλήγωσε τον ίδιο θανάσιμα, μάς ελευθέρωσε η Φιλευσπλαχνία Του και η παντοδυναμία Του. Το έλεος Του ήλθε και συγχώρεσε τον εαυτό μας και μάς απάλλαξε από τα δεινά της αμαρτίας και του θανάτου.
Είναι ακόμα σημαντικό το γεγονός αυτό του Σταυρικού θανάτου του Κυρίου μας, από το οποίο προέκυψε και η λαμπρά και ένδοξη Του Ανάσταση, που μαζί μας προσφέρουν τη δυνατότητα να τελειωποιηθούμε εν Χριστώ, εντός της Εκκλησίας.
Γνωρίζουμε ότι η αμαρτωλή ζωή μας μπορεί να αλλάξει διά της μετανοίας, ακολουθώντας μια ορθόπρακτη πορεία και μια θυσιαστική από αγάπη ζωή. Λύτρωση λοιπόν χρειαζόμαστε και αυτή μάς δίνεται από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο Ιησού Χριστό.
Ατενίζω τα παιδιά, τους μαθητές, τα δικά μας παιδιά εδώ στην Εξωτερική Ιεραποστολή. Μπροστά μου οι ποδοσφαιριστές μας της Πατριαρχικής μας Σχολής! Πρώτοι και καλύτεροι σε όλα, στα μαθήματα, στις ακολουθίες, Και προ παντός στην ψαλμωδία. Τόσα χαρίσματα και δώρα από τον Θεό.
Σε όλους μας δίνουν τη βεβαίωση και την καρδιακή πεποίθηση ότι θα συνεχίσουν από τον στίβο της αλήθειας της αθώας και παιδικής τους ηλικίας στην ορθόδοξη πορεία, ακολουθώντας, όπως και κάνουν την εν Χριστώ ζωή, προς δόξαν Θεού και προς ευχαρίστηση και χαρά όλων μας, που τους ατενίζουμε σήμερα και καμαρώνουμε τη νεότητα και την αθωότητα των προθέσεών τους…
