Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Εσύ με­ρι­κές φο­ρές δεν έχεις εγρή­γορ­ση, δεν λες την ευχή και δεν μπο­ρείς να αμυν­θείς. Έρ­χε­ται το τη­λε­γρά­φη­μα του δια­βό­λου απ’ έξω, το παίρ­νεις, το δια­βά­ζεις, το ξα­να­δια­βά­ζεις, το πι­στεύ­εις …

Μια φορά, είχε έρ­θει κά­ποιος, που είχε άρ­ρω­στο παι­δί. Τον πήρα να τον δω μέσα στο Εκ­κλη­σά­κι. Όταν άκου­σα το πρό­βλη­μά του, του είπα, για να τον βο­η­θή­σω: ”Κά­τι πρέ­πει …

Και την κό­λα­ση ο Θεός από αγά­πη την επέ­τρε­ψε. Να πάει ο αμαρ­τω­λός με τους όμοιούς του να πα­ρη­γο­ριέ­ται. Για­τί αυ­τούς και στον Πα­ρά­δει­σο να τους έβα­ζε ο Θεός, πάλι …

Όταν κα­νείς βα­ριέ­ται, όχι μόνο να κά­νει μια εξυ­πη­ρέ­τη­ση, αλλά ακό­μη και να κά­νει μια δου­λειά για τον εαυ­τό του, αυ­τός κου­ρά­ζε­ται και με την ξε­κού­ρα­ση. Ένας που βο­η­θά­ει, ξε­κου­ρά­ζε­ται …

Οταν αρ­χί­ζει κα­νείς να κά­νει υπο­χω­ρή­σεις στην αμαρ­τία, εσω­τε­ρι­κά μαυ­ρί­ζει, θο­λώ­νουν τα μά­τια της ψυ­χής του και βλέ­πει θολά. Ύστε­ρα, εί­ναι μο­λυ­σμέ­νος από την αμαρ­τία και η αμαρ­τία τον μπερ­δεύ­ει. …

Οι άν­θρω­ποι κρί­νουν τα πράγ­μα­τα ανά­λο­γα με τις εμ­πει­ρί­ες και το πε­ριε­χό­με­νο που έχουν μέσα τους. Αν βγά­ζουν λαν­θα­σμέ­να συμ­πε­ρά­σμα­τα για τον εαυ­τόν τους, επει­δή δεν έχουν αυ­το­γνω­σία, εί­ναι φυ­σι­κό …

Για κα­νέ­ναν δεν μπο­ρού­με να πού­με ότι θα πάει στην κό­λα­ση. Ο Θεός δεν ξέ­ρου­με πως ερ­γά­ζε­ται. Τα κρί­μα­τα του Θεού εί­ναι άβυσ­σος. Κα­νέ­ναν να μην κα­τα­δι­κά­ζου­με, για­τί έτσι παίρ­νου­με …

Οταν αρ­χί­ζει κα­νείς να κά­νει υπο­χω­ρή­σεις στην αμαρ­τία, εσω­τε­ρι­κά μαυ­ρί­ζει, θο­λώ­νουν τα μά­τια της ψυ­χής του και βλέ­πει θολά. Ύστε­ρα, εί­ναι μο­λυ­σμέ­νος από την αμαρ­τία και η αμαρ­τία τον μπερ­δεύ­ει. …

Οι άν­θρω­ποι κρί­νουν τα πράγ­μα­τα ανά­λο­γα με τις εμ­πει­ρί­ες και το πε­ριε­χό­με­νο που έχουν μέσα τους. Αν βγά­ζουν λαν­θα­σμέ­να συμ­πε­ρά­σμα­τα για τον εαυ­τόν τους, επει­δή δεν έχουν αυ­το­γνω­σία, εί­ναι φυ­σι­κό …

Το κα­λύ­τε­ρο από όλα τα μνη­μό­συ­να που μπο­ρού­με να κά­νου­με για τους κε­κοι­μη­μέ­νους, εί­ναι η προ­σε­κτι­κή ζωή μας, ο αγώ­νας που θα κά­νου­με, για να κό­ψου­με τα ελατ­τώ­μα­τά μας και …