Περί “λεπτής” εργασίας

Όποιος κά­νει λε­πτή ερ­γα­σία, δι­καιο­λο­γεί τον άλ­λον και όχι τον εαυ­τόν του. Και όσο προ­χω­ρεί πνευ­μα­τι­κά, τόσο ελευ­θε­ρώ­νε­ται και τόσο αγα­πά τον Θεό και τους αν­θρώ­πους. Τότε δεν μπο­ρεί να κα­τα­λά­βει τι θα πει κα­κία, για­τί όλο κα­λούς λο­γι­σμούς έχει για τους άλ­λους (τους δι­καιο­λο­γεί με την καλή έν­νοια) και όλο αγνά σκέ­φτε­ται και τα βλέ­πει όλα πνευ­μα­τι­κά, άγια. Ωφε­λεί­ται ακό­μη και από τις πτώ­σεις των συ­ναν­θρώ­πων του, τις οποί­ες χρη­σι­μο­ποιεί για γερό φρέ­νο στον εαυ­τόν του, για να προ­σέ­χει να μην εκτρο­χια­στεί. Αν­τί­θε­τα, ένας που δεν έχει εξα­γνι­στεί, σκέ­φτε­ται πο­νη­ρά και βλέ­πει όλα τα πράγ­μα­τα πο­νη­ρά. Ακό­μη και τα καλά τα μο­λύ­νει με την πο­νη­ριά του. Δεν ωφε­λεί­ται ούτε και από τις αρε­τές των άλ­λων, για­τί εί­ναι σκο­τι­σμέ­νος από την μαυ­ρί­λα του αν­θρω­πο­κτό­νου, οπό­τε και αυ­τές τις ερ­μη­νεύ­ει με το πο­νη­ρό του λε­ξι­κό. Πάν­τα εί­ναι στε­νο­χω­ρη­μέ­νος και πάν­τα στε­νο­χω­ρεί τους συ­ναν­θρώ­πους του με την πνευ­μα­τι­κή του αυτή μαυ­ρί­λα. Αν θέ­λει να ελευ­θε­ρω­θεί, πρέ­πει να κα­τα­λά­βει ότι έχει ανάγ­κη από εξα­γνι­σμό, για να έρ­θει και η διαύ­γεια η πνευ­μα­τι­κή, η κά­θαρ­ση του νου και της καρ­διάς.