Η έννοια της Bασιλείας του Θεού και η δικαιοσύνη αυτού στη ζωή μας
«όσοι αδικούν, γνωρίζουν τις μεγαλύτερες τραγωδίες»
Του Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη
Η ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής (Ματθαίου 6, 33) μας προτρέπει να ζητούμε πρώτον τη Βασιλεία των Ουρανών και όλα τα άλλα που έχουμε ανάγκη, ο κοινός επουράνιος Πατέρας μας, ο Δημιουργός μας θα φροντίσει μέσα από τη θεία του Πρόνοια να τα έχουμε.
«Μη ουν μεριμνήσετε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλώμεθα, πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί, οίδε γαρ ο Πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζεται τούτων απάντων. Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθαίου 6, 31 – 33).
Ο Ιησούς Χριστός συνδέει την Βασιλεία των Ουρανών με την επικράτηση της Δικαιοσύνης του Θεού, να κάνουμε το παν να μη αδικείται κανένας άνθρωπος, να ζούμε δηλαδή μέσα στην πραγματικότητα της Δικαιοσύνης του Θεού. Όταν απουσιάζει η Δικαιοσύνη από μια κοινωνία δημιουργούνται οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις, κι όλες οι μορφές κοινωνικής αδικίας και βίας. Έτσι έχουμε τοπικές εμπόλεμες συρράξεις και ανεξέλεγκτα φαινόμενα φτώχειας που οδηγούν στη μετανάστευση αυτών που υποφέρουν για μια καλύτερη ζωή. Η παγκόσμια ασφάλεια απειλείται όταν αποτύχουμε να προστατέψουμε τους ανθρώπους στο μέρος που ζουν. Η κάθε αδικία που γίνεται σε κάθε γωνιά της γης είναι μια φωτιά που αν δεν τη σβήσουμε, θα μεγαλώσει και θα φθάσει και στο σπίτι μας. Η ελπίδα μας να γίνουμε μέτοχοι της Βασιλείας του Θεού στηρίζεται στη συμμετοχή μας στη ζωή του Χριστού, να ζούμε δηλαδή με πρότυπο τη ζωή του Χριστού και των αγίων μας. Να μη αδικούμε κανένα και να είμαστε δίκαιοι. Γι’ αυτό στην Αγία Γραφή τονίζεται με σαφήνεια ότι «πάσα αδικία αμαρτία εστίν» (Α’Ιωάννου 5,17).
Αυτοί που κάνουν κάποια αδικία σε βάρος κάποιου ζουν ερήμην της παρουσίας του Θεού και γράφουν την αποκατάσταση της Δικαιοσύνης του Θεού εις τα παλαιά των υποδημάτων τους. Η ασέβεια τους επιφέρει την αποκατάσταση της Δικαιοσύνης με πολλούς τρόπους, αυτοί που αδικούν κάποιο, αδικούνται σε χειρότερο βαθμό από κάποιο άλλο. Η αδικία σε βάρος κάποιου που τον κάνει να πονέσει κι αυτόν και την οικογένεια του, τελικά ο Θεός οδηγεί τα πράγματα σε θετική πορεία για το καλό του αδικημένου και της οικογένειας του. Μακάρι να μη υπήρχαν αδικίες στο κόσμο που ζούμε κι όλοι μας θα ζούσαμε καλύτερα. Πάντως ως άνθρωποι «σάρκα φορούντες και τον κόσμο οικούντες» (από την ευχή της Εξομολόγησης), αν ζούμε εν μετανοία, συγχωρούμε όλους τους ανθρώπους που μας αδικούν και προσπαθούμε όσο μπορούμε με τη βοήθεια του Θεού να μη αδικήσουμε κανένα. Η καλύτερη μορφή μετάνοιας κάποιου είναι να ζητήσει συγνώμη προς αυτό που αδίκησε και να προσπαθήσει να κάνει ότι μπορεί για να αποκαταστήσει τη Δικαιοσύνη του Θεού, πριν να του έρθει μεγάλη δοκιμασία στη ζωή είτε στον ίδιο είτε σε μέλη της οικογένειας του, που συνήθως τη βλέπουμε ως ανεπάντεχη οικογενειακή τραγωδία που μας γονατίζει για πάντα. Για τους δίκαιους ανθρώπους κι όταν ακόμη φύγουν από αυτό το μάταιο κόσμο, συνεχίζουμε να τους εκτιμούμε και να τους αγαπούμε ως να είναι μαζί μας, αντίθετα για αυτούς που αδικούν και μας στενοχωρούν, όχι μόνο, τους αντιμετωπίζουμε ως να μη είναι ζωντανοί κι όταν ακόμη ζουν, αλλά κι όταν με το καλό πεθάνουν, πολλοί λένε, δόξασοι ο Θεός, πέθανε και ησυχάσαμε. Η υπόθεση της επικράτησης της Δικαιοσύνης του Θεού και της προστασίας των αδικημένων δεν εξαρτάται τελικά από τη καλή διάθεση των ανθρώπων και τους ισχυρούς της γης, αλλά από τη φιλανθρωπία του Θεού για όλους μας, γιατί στα μάτια του Θεού είμαστε όλοι παιδιά του . Ο Ιησούς Χριστός είναι το «Φώς το Αληθινό που φωτίζει πάντα άνθρωπον, ερχόμενον εις τον κόσμο» (Ιωάννου 1,9).
Η διάπραξη αδικίας έχει τέσσερις διαστάσεις,
- Αδικούμε τους εαυτούς μας (αυτός που αδικείται, αν είναι κοντά στο Θεό κερδίζει τα μέγιστα και τα επίγεια και τα αιώνια, κι αυτός που αδικεί γνωρίζει δυστυχίες που ποτέ του δεν διανοήθηκε και σ’ αυτή τη ζωή και στην αιωνιότητα , κάποιος κάποτε , έστω και υπερβολικά είπε, «γι’ αυτούς που αδικούν ούτε στη κόλαση δεν έχει μέρος»)
- Αδικούμε το Θεό (ζούμε ερήμην της παρουσίας του Θεού και βάζουμε στη θέση του τον εαυτό μας, με τη διαφορά ότι είμαστε άδικοι και σε κρίσιμες αποφάσεις να προστατέψουμε ανθρώπους και τη δικαιοσύνη γινόμαστε χειρότεροι και από το διάβολο με κακία και μίσος που θα ζήλευε κι ο διάβολος).
- Αδικούμε τους συνανθρώπους μας (αρκετοί που παντρεύονται χωρίζουν και αυτοί που δεν χωρίζουν συνέχεια τσακώνονται ακόμη και για ασήμαντα πράγματα)
- Αδικούμε την όλη δημιουργία του Θεού (Οικολογικό πρόβλημα και προβλήματα κλιματικής αλλαγής)
Πράγματι, αδικούμε τους εαυτούς μας, όταν δεν εμπιστευόμαστε το άγιο Θέλημα του Θεού για το κοινό καλό της κοινωνίας και της προστασίας της όλης δημιουργίας του. Σκοντάφτουμε και πονάμε, πορευόμενοι ως τυφλοί, με έπαρση και άκρατο εγωϊσμό και κακία και τοξικότητα, καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα μας και την καλή σχέση μας με τους συνανθρώπους μας στην οικογένεια, στο χώρο της εργασίας και των κοινωνικών μας συναναστροφών. Και το χειρότερο, δημιουργούμε το οικολογικό πρόβλημα με την ανεξέλεγκτη κάθε μορφή μόλυνσης με αποτέλεσμα την επιδείνωση του καθημερινού φαινομένου των προβλημάτων της Κλιματικής αλλαγής. Ετοιμάζουμε δηλαδή να κληρονομήσουμε στα παιδιά μας μια Κόλαση στη Γη.
«Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά τω Θεώ εστί». Πρέπει να συνεχίσουμε με την ελπίδα της αλλαγής για ένα καλύτερο κόσμο με δικαιοσύνη και ειρηνική συνύπαρξη των μελών της Τοπικής Κοινωνίας και των Λαών. Να συνεχίσουμε τις προσευχές μας για το τερματισμό των εμπόλεμων συγκρούσεων στην Ουκρανία και στην Μέση Ανατολή και στην Αφρική και να επικρατήσει παντού η Ειρήνη και ασφάλεια και η ευημερία των Λαών. Όπου υπάρχει αδικία κα πόλεμος, τα πρώτα θύματα είναι τα αθώα παιδιά κι όσοι δεν χρησιμοποιούν όπλα. Η κάθε μορφή αδικίας και εμπόλεμης σύγκρουσης είναι όπως μια επικίνδυνη φωτιά, που αν δεν είναι ενωμένη η Διεθνής Κοινότητα να τη σταματήσει με τη συμμετοχή των Πολιτικών Ηγετών όλων των Χωρών, αλλά και των Θρησκευτικών Αρχηγών και των Λαών, τότε η φωτιά αυτή θα γίνεται ολοένα και ανεξέλικτη κα μεγαλύτερη που θα φθάσει και στο σπίτι μας.
